Αναγκαία η άρση μέτρων για τη σωματική άσκηση και των αθλητικών διοργανώσεων στην εποχή του Covid-19  και στήριξη σε αθλητές και αθλούμενους.

Της Ελένης Ν. Καραγιάννη

Η επιβίωση μας στην εποχή του Covid 19 μοιάζει με σταυρόλεξο για δυνατούς λυτές.  Αναγνωρίζουμε δύσκολα  ποιος είναι ο πιο επικίνδυνος εχθρός της υγείας μας, ο Κορωνοϊός, η ανεργία, το άγχος, η αύξηση των ψυχοφαρμάκων και απαγορευμένων ουσιών, ο περιορισμός αθλητικών διοργανώσεων ακόμα και των ατομικών ή η επιβολή προστίμων.

Σκεφτόμαστε από το 2020 πόσες θυσίες κάναμε όλοι εμείς στο όνομα της υγείας και για την επιβίωση από τον αόρατο εχθρό τον Κορωνοϊό.  Θυσιάστηκαν κόποι ετών των καταστηματαρχών, των εργαζομένων και των οικογενειών και αθλητικών σωματείων για να επιστρέψουμε όλοι υγιείς και νικητές.

Σε τελευταίες όμως πληροφορίες που διαβάζουμε και παρακολουθούμε αλλά και στην καθημερινή μας συναναστροφή με αυτά που ζούμε διαπιστώνουμε τα δυσάρεστα.  Βλέπουμε γήπεδα και χώρους διασκέδασης κλειστά και απαγορευμένα.  Ο ετήσιος σχεδόν εγκλεισμός οδήγησε ώστε να αποκαλυφθούν μεταξύ άλλων και πολλές περιπτώσεις κακοποιήσεων.  Πολλοί μαθητές που επέστρεψαν στα σχολεία τους φαντάζομαι πως γύρισαν σίγουρα διαφορετικοί μετά από τον εγκλεισμό.

Οι δε αθλητές που δεν έχουν γυρίσει ακόμα στα γήπεδα δεν μπορούμε να φανταστούμε πως θα γίνει η επαναφορά τους.  Αντ’ αυτού διαβάζουμε με μεγάλη μας έκπληξη τα δυσβάσταχτα πρόστιμα που επιβάλλονται σε αθλητές και αθλούμενους που προσπαθούν να κρατήσουν ζωντανή τη φλόγα, τη δημιουργικότητα και την επιθυμία τους για το άθλημα που αγάπησαν.

Όλα είναι θέμα λεπτών ισορροπιών.  Η ψυχολογία του αθλητή αφενός ενισχύεται από το αίσθημα της δύναμης και της ανεξαρτησίας αφετέρου αποδυναμώνεται με τις παράλογες απαγορεύσεις.  Ο εγκλωβισμός που προκάλεσε η Πανδημία του Κορωνοϊού αγγίζει τα όρια των λεπτών ισορροπιών και ουδείς θα ήθελε να δει  ν’ αντιστραφούν οι όροι και οι αθλητές από τα γήπεδα να καταλήξουν σε εξαρτήσεις στην καλύτερη περίπτωση κάπνισμα και αλκοόλ.

Η απαγόρευση στο όνομα της υγείας, απαγορεύει τον αθλητισμό και τον συναγωνισμό.  Ο συναγωνισμός και η ευγενής άμιλλα αλληλεπιδρώντας στους αθλητές βοηθάει στην αυτοβελτίωσή τους και την εξέλιξη των επιδόσεών τους και εν τέλει των αθλημάτων.  Αθλητές και αθλούμενοι έχουν χτίσει τις ζωές τους για μια υγιεινή ζωή προσέχοντας μια ζωή το φαγητό τους, τις παρέες τους, τον ύπνο τους,  προκειμένου να έχουν τη δύναμη που χρειάζονται.  Το παράλογο και το ανάποδο στην ιστορία αυτή είναι ότι πάλι ο εγκλεισμός με όλες τις οδυνηρές συνέπειες γίνεται στο όνομα της υγείας.  Καταστρέφει όμως την ψυχολογία των αθλητών και αφανίζει τον συναγωνισμό και την ανθρώπινη διάσταση.

Ίσως ο εγκλεισμός να γίνεται στο όνομα της υγείας αλλά η επιβίωση με ψυχολογικές ανατροπές και καθίζηση στο αθλητικό επίπεδο δεν γνωρίζουμε κατά πόσο είναι βιώσιμη.  Εννοείται ότι και σε άλλους χώρους όπως στην παιδεία, στις τέχνες αλλά και αλλού ισχύει αυτό.  Η συναναστροφή και ο συναγωνισμός έχουν εξαλειφθεί.   Μιλάμε πλέον για έναν απομονωμένο τεχνολογικό κόσμο.

Πρόσφατα αναρτήθηκε στο διαδίκτυο μια περίεργη ιστορία επιβολής προστίμου  5.000Ευρώ σε πεζοπόρο τον κ. Κώστα Παλάντζα και σε μέλος του ορειβατικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης  Γιώργου Γερογιάννη και μαθαίνουμε ότι ο δεύτερος είναι από τους πρώτους που επεμβαίνουν σε διασώσεις στα περιστατικά στον Όλυμπο.  Επιβλήθηκε ένα πρόστιμο σε ανθρώπους που καθημερινά αγωνιούν και δίνουν τη ψυχή τους για μια καλύτερη ζωή χωρίς εξαρτήσεις χωρίς ανταλλάγματα.  Μια αληθινή ζωή.  Εκφράζω την στήριξή μου σε αυτούς τους ανθρώπους που σέβονται τον αγώνα για τη ζωή.

Ελένη Ν. Καραγιάννη
Απόφοιτη Τμήματος Μεσογειακών Σπουδών
Απόφοιτη ΕΠΠΑΙΚ & ΠΕΣΥΠ ΑΣΠΑΙΤΕ
Αθλήτρια Τριάθλου

 913 total views,  4 views today