Περίμενα κατά την χθεσινή επέτειο της 21ης Απριλίου ότι θα αναφερόταν από τους αρμόδιους ότι η Δημοκρατία στην χώρα μας ετέθη εντός ψυγείου και μάλιστα από τους επίορκους αξιωματικούς του Στρατού Παπαδόπουλο-Παττακό και Μακαρέζο.

Του Κώστα Σαρή, δικηγόρου

Όχι  για κανέναν άλλο λόγο αλλά διότι οι μνήμες θα πρέπει να μεταφέρονται και στους νεώτερους προς γνώση τους. Βέβαια σήμερα η Δημοκρατία μας δεν κινδυνεύει πλέον από παρόμοια πραξικοπήματα, διότι είναι θωρακισμένη από θεσμούς, είναι  μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και κανένας δεν διανοείται να πράξει οτιδήποτε. Να υπενθυμίσω βέβαια ότι η δικτατορία των συνταγματαρχών  κατέρρευσε από τα ίδια τα ανομήματα της παρά το γεγονός ότι μετά την επικράτηση της το Πάσχα γιορτάστηκε από την χούντα με το σύνθημα «Χριστός Ανέστη Ελλάς Ανέστη». Παρά δε τα έργα βιτρίνας τα οποία είχαν γίνει.

O Παττακός εκ της λεβεντογέννας Κρήτης καταγόμενος, έκαμε τόσους δρόμους στην Κρήτη που οι Κρητικοί έτριβαν  τα μάτια τους και μάλιστα του απέδωσαν χλευαστικά τον τίτλο του Υπουργού Δημοσίων Έργων. Επίσης να αναφέρω στον τομέα του τουρισμού που η Ρόδος τότε άρχισε να αναπτύσσεται τουριστικά, αρμόδιος για την χορήγηση δανείων ήταν ένας Μπαλόπουλος, ο οποίος από κάθε δάνειο έπαιρνε ένα ποσοστό, το οποίο και ονομάστηκε «Μπαλόσημο».

Με την πτώση της δικτατορίας  κατέφθασε στην Αθήνα ο αυτοεξόριστος στο Παρίσι Κωνσταντίνος Καραμανλής. Δεν είδα μεγαλύτερη συγκέντρωση  στην Αθήνα από εκείνη που έγινε κατά την άφιξη του,  ο οποίος στις εκλογές που έλαβαν χώρα ανεδείχθη Πρωθυπουργός της Χώρας. Είχα παρευρεθεί στην ομιλία του, η οποία έγινε στην πλατεία Συντάγματος και το συγκεντρωμένο πλήθος έφτανε μέχρι το Ξενοδοχείο Χίλτον. Θυμάμαι από την ομιλία του το απόσπασμα, «είμαι σίγουρος ότι μερικοί από σας δεν θα με  ψηφίσετε και τούτο διότι είσθε σίγουροι ότι θα εκλεγώ και έτσι έχετε την πολυτέλεια  να ψηφίσετε και άλλα κόμματα». Και πράγματι η πλειοψηφία  την οποία πήρε ήταν συντριπτική, εγώ δε είχα την πολυτέλεια  να ψηφίσω τον Γεώργιο Μαύρο.

Οι πρωταίτιοι της Χούντας  αφού προφυλακίστηκαν λογοδότησαν ενώπιον του Ειδικού Δικαστηρίου στο οποίο προήδρευε ο Δικαστής Γιάννης Ντεγιάννης, το οποίο και καταδίκασε τους πρωταίτιους  στην ποινή του θανάτου. Όμως η Κυβέρνηση με Πρωθυπουργό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή μετέτρεψε την θανατική ποινή την οποίαν είχε επιβάλει το Ειδικό Δικαστήριο σε ισόβια κάθειρξη. Ήταν έκδηλη η δυσφορία των Ελλήνων για την μετατροπή της ποινής σε ισόβια  κάθειρξη οπότε ο Καραμανλής διευκρίνισε  ότι «όταν λέμε ισόβια εννοούμε ισόβια». Και μάλιστα όλοι οι καταδικασθέντες  πέθαναν μέσα στην φυλακή. Μεταξύ των καταδικασθέντων σε ισόβια ήταν και ο ορισθείς ως Αντιβασιλέας των Ελλήνων  στρατηγός  Ζωιτάκης.

Άφησα τελευταίο το γεγονός ότι ο Αλέκος Παναγούλης  ήταν ο πρώτος αντιστασιακός Έλληνας διότι είχε τοποθετήσει  βόμβες στο δρόμο  που θα περνούσε με το αυτοκίνητό του ο Παπαδόπουλος, όμως η έκρηξη είχε γίνει δύο δευτερόλεπτα πριν περάσει με το αυτοκίνητο του. Ο Αλέκος Παναγούλης αφού εντοπίστηκε ότι αυτός είχε τοποθετήσει την βόμβα οδηγήθηκε στην ΕΑΤ όπου  και κακοποιήθηκε με φρικτά βασανιστήρια και στη συνέχεια οδηγήθηκε στη φυλακή σε δωμάτιο που ήταν τόσο στενό που δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Αποφυλακίστηκε  με την αποκατάσταση  της Δημοκρατίας και τελικά  την Πρωτομαγιά του 1976 έπεσε θύμα τροχαίου. Δεν  έχει εξακριβωθεί εάν στην πραγματικότητα ήταν τροχαίο  ή σχεδιασμένο τροχαίο. Βέβαια δεν ήταν ο μόνος που βασανίστηκε αλλά και πολλοί άλλοι επώνυμοι και ανώνυμοι.

Να αναφέρω για τον τόπο καταγωγής μου ότι κάθε χρόνο προσλαμβανόταν υδρονομέας στην περιοχή του Αίθωνα οπότε ο υποψήφιος κλήθηκε από το γραφείο φρονημάτων της Χούντας να δηλώσει ποια ήταν τα πολιτικά του φρονήματα και η απάντηση του ήταν «Αθλητικός Σύλλογος Αρχαγγέλου ο ΑΡΗΣ».

Ένα δεύτερο συμβάν ήταν ότι την πρώτη Επέτειο της Χούντας είχαν την πληροφορία ότι κάτι θα συμβεί στην Αρχάγγελο, οπότε Στρατιωτικοί και Χωροφύλακες φρουρούσαν το χωριό, όμως παρά ταύτα όταν ξύπνησαν το πρωί είδαν γραμμένο με ασβέστη  στο Κάστρο Αρχαγγέλου και με μεγάλα μάλιστα γράμματα «ΚΑΤΩ Η  ΧΟΥΝΤΑ». Το τι απέγιναν οι φρουροί κανένας δεν γνωρίζει πάντως κανείς δεν έμεινε στην θέση την οποία κατείχε.

Ο Γιάννης Ντεγιάννης  έμεινε πλέον  στην ιστορία ως ο Εθνικός Δικαστής  τον οποίο δεν πρέπει να ξεχνούμε  όλοι μας αλλά κυρίως οι Δικαστές και ο Αλέκος Παναγούλης ως ο ηρωικός αντιστασιακός.

 287 total views,  2 views today