-Πες μου διαβάτη: είναι η Ρόδος μου όμορφη, όπως αυτή που άφησα;

Του Τέρη Χατζηϊωάννου

Η επιθυμία του εκπληρώθηκε.

Το μνήμα του είναι γυρισμένο προς την είσοδο του νεκροταφείου, ανάποδα από τη φορά των υπολοίπων, για να μαθαίνει τα νέα της αγαπημένης του Ρόδου.

To κοιμητήριο του Ταξιάρχη, είναι κι αυτό δικό του έργο.

Του Δημάρχου Μιχαήλ Πετρίδη.

Μάλιστα μετά την κηδεία του, ο Μητροπολίτης Ρόδου Σπυρίδωνας τοποθέτησε στο κυλικείο -κάτω από την φωτογραφία του εκλιπόντος- επιγραφή με την ψαλμωδία: «Ο ζήλος του οίκου σου κατέφαγε με».

Μεγάλη Τρίτη, 4 Απριλίου του 1966, ο δήμαρχος έσβησε…

Η ξέφρενη όμως πορεία της Ρόδου είχε ξεκινήσει από τα μέσα της δεκαετίας του΄50.

Ο γιατρός, ωτορινολαρυγγολόγος με ντοκτορά στη Γαλλία, διεκδικεί το θώκο του πρώτου πολίτη.

Και τα καταφέρνει.

Βλέπεις ο γιατρός έχει λαϊκό έρεισμα.

Ήταν πάντα κοντά στους φτωχούς και τους κατατρεγμένους.

Όσοι δεν είχαν χρήματα ένιωθαν το άγγιγμα στην πλάτη με την προτροπή του γιατρού: «Θα τα χρειαστείς για τα φάρμακα σου…»

Το άλμα εμπρός για τη Ρόδο, μεθοδικά αρχίζει να κτίζετε πετραδάκι – πετραδάκι.

Ο Πετρίδης ήταν ένας καλλιτέχνης της πολιτικής.

Η φινέτσα, η καπατσοσύνη, η πολιτική του επιρροή, η πνευματική του δύναμη, ξεπέρασε τα όρια της Ρόδου.

«Ο για τους πολλούς καλύτερος Δήμαρχος, ο Πετρίδης που δεν θα ακολουθήσει το παράδειγμα άλλων Δημάρχων, ως ουραγός των εκάστοτε ισχυρών, είχε καταστεί με την ιδιότυπη προσωπικότητα του, ο πρωτοπόρος, που όλοι ήθελαν, αν όχι να τον έχουν σύμμαχο, τουλάχιστον να τα έχουν καλά μαζί του…» αναφέρει σχετικό άρθρο της «Ροδιακής» που αποτυπώνει την ιδιομορφία του χαρακτήρα του Πετρίδη.

Από τον γιατρό ξεκίνησε η δημιουργία του κοσμοπολίτικου νησιού της Ρόδου.

Χαρισματικός, διπλωμάτης, ρήτορας και πολύγλωσσος άνθρωπος ο Πετρίδης, επανακαθορίζει το master plan και ως βιρτουόζος μαέστρος παίρνει την μπαγκέτα.

Δίνει προσοχή σε κάθε λεπτομέρεια.

Άλλωστε η λέξη φινέτσα, είναι μια από τις αποδεκτές κληρονομιές της Ιταλικής περιόδου.

Επιβάλει δικό του ενδυματολογικό κώδικα, ακόμη και τις ευγενείς κατηγορίες των πλανόδιων λούστρων και παγωτατζήδων ντύνει στα άσπρα: καπέλο άσπρο, μπλούζα άσπρη, παντελόνι άσπρο, παπούτσια άσπρα – όπως και κάλτσες λευκές, εννοείται.

Σκέτα φιγουρίνια!

Αλληλογραφεί με γαλαζοαίματους, προσωπικότητες της πολιτικής, οικονομικής, πολιτιστικής ζωής της υφηλίου, προσκαλώντας τους στο νησί των ιπποτών για μια αλησμόνητη Dolce Vita.

Όλοι ανταποκρίνονται.

Κορυφαίοι φωτορεπόρτερ πιάνουν δουλειά στρέφοντας τα φλας στους υψηλούς προσκεκλημένους του δημάρχου, όπως και στη Ρόδο.

Την κοσμοπολίτισσα, τη μοναδική ερωμένη του Πετρίδη.

Ικανός «γιατρός» ακόμη και μετά τον ισχυρό σεισμό των 7,2 Ρίχτερ που ισοπεδώνει το νησί, βρίσκει το «φάρμακο» για να θεραπεύει τα τραύματα που άφησε ο εγκέλαδος.

Η εικόνα της πόλης, όπως και ασφαλούς τουριστικού προορισμού έχει πληγεί.

Έχουν γκρεμιστεί σπίτια, γειτονιές ολόκληρες και οι Ροδίτες (με όσα υπάρχοντα έχουν διασωθεί) έχουν κατακλύσει τις πλατείες.

Η περίσταση απαιτεί άμεση και επιτυχή διαχείριση.

Ο δήμαρχος ζήτα την «εισβολή» των Αμερικανών που δίνουν χέρι βοηθείας με κασμά και δολάρια.

Δεσμεύει μάλιστα τον ναύαρχο- αρχηγό του 6ου Στόλου Τσαρλς Μπράουν να επανέλθει τον Νοέμβριο, αναλαμβάνοντας ρόλο κουμπάρου σε ομαδικούς γάμους για άπορα ζευγάρια.

Οι γάμοι γίνονται στο δημαρχείο και το γλέντι στο Συσσίτιο της Παλιάς Πόλης.

Στο Κάστρο, όπως το έλεγαν παλαιότερα.

Η Ρόδος επανέρχεται σε ρυθμούς κανονικότητας, όπως και στην ανοδική της πορεία.

Είναι πρωτοπόρος ο Μιχαήλ Πετρίδης.

Δεν είναι τυχαίο ότι εκείνος θα εγκαινιάσει πρώτος στην Ελλάδα το θεσμό της αδελφοποίησης με άλλες πόλεις της Ευρώπης.

Ο δήμος Ρόδου θα κερδίσει και τον τίτλο της καθαρότερης πόλης της Ευρώπης.

Έχει όραμα, κοιτά μπροστά και ονειρεύεται τη Ρόδο του κοσμοπολίτισσα.

Αρχόντισσα.

Παραμυθένιες και οι νύχτες στη Ρόδο.

Στο Ροδίνι κάθε χρόνο ο δήμος -για περίπου δυο μήνες- διοργανώνει τη γιορτή του κρασιού.

Τραγουδιστές, χορευτικά συγκροτήματα και χιλιάδες επισκέπτες του νησιού, πίνουν κρασί από τη βρύση των βαρελιών και …νερό στο όνομα του!

Διεθνή Συνέδρια, Συναντήσεις Κορυφής, Ειρηνευτικές Συνομιλίες, καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις, Αγώνες Αυτοκινήτου, Φιλανθρωπικά Γκαλά Χορού κ.α.

«Ιερά τέρατα» της παγκόσμιας πολιτικής και οικονομικής ελίτ, δίνουν ραντεβού στο Μανδράκι.

Ο έντυπος Τύπος γεμίζει πρωτοσέλιδα με τη μαργιόλα και οι ντόπιοι πίνουν καφέ στο «Ακταίον» ανάμεσα σε σταρ του σινεμά και ναύτες του αμερικανικού στόλου.

Στη χωράφα της ΑΟΝ, είτε δίνουν αγώνες μπέιζμπολ οι Αμερικανοί, είτε βρίσκουν καταφύγιο τα καραβάνια των κινηματογραφικών συνεργειών.

Η 7η τέχνη έχει βρει ιδανικό σκηνικό στο σμαραγδένιο νησί που η φυσική του ομορφιά και η αριστοκρατική αύρα, σαγηνεύουν όποιον πατά τα χώματα της.

«Τώρα μπορώ να πω πως ξέρω πια τι μου συνέβαινε. Ήμουν απλούστατα ερωτευμένος με τη Ρόδο. Αληθινά ερωτευμένος. Ερωτευμένος θα πει παραδομένος. Νικημένος. Πώς να μιλήσει για την ερωμένη του ένας άνθρωπος που ζει μέσα στην αγκαλιά της, που κατέχεται, ψυχή, σώμα και νους, από τη μαγεία της αδιάκοπης παρουσίας της;…» γράφει ο λογοτέχνης Στρατής Μυριβήλης.

Φώτα, κάμερα πάμε: Δέμα Εκπλήξεως, Τα Κανόνια του Ναβαρόνε, Παιδί και το Δελφίνι Επιχείρησις: το κυνήγι του άνδρα, Στου φεγγαριού τα κρόσσια κ.α.

Η Ρόδος είναι το ιδανικό νησί για το Χόλυγουντ.

Πόσο να μείνει μακριά της η Φίνος Φιλμ;

Το Δόλωμα, Κορίτσια για Φίλημα, Κάτι Κουρασμένα Παλικάρια, Κρουαζιέρα στη Ρόδο, Διακοπές στη Ρόδο, Λύτρωσέ με αγάπη μου, Τσακιτζής, Διακοπές στο Μιραμάρε,   Απολύτρωση, Πεταλούδα της νύχτας, Ένας μεγάλος έρωτας,

Μόνο το 1960, γυρίστηκαν επτά κινηματογραφικές ταινίες, ελληνικές και ξένες, έγχρωμες και ασπρόμαυρες, όπως επίσης και πολλά ντοκιμαντέρ.

Η Ρόδος τρέχει γοργά, αναπτύσσεται και ο «πρίγκιπας» (έτσι έλεγαν τον Πετρίδη, λόγω και της άψογης εμφάνισης του) δεν κάθεται ούτε λεπτό.

Δουλεύει αδιάκοπα. Μερόνυχτα.

Υπήρχαν περιπτώσεις που είχε μείνει στο δήμο επί 48 ολόκληρες ώρες!

Νέοι δρόμοι, αναμόρφωση του ΡΟΔΑ, Δημοτικές Τεχνικές Σχολές Νηρέως, προσθήκη ορόφου στη Νέα Αγορά, το Ήχος και Φως, το συνεδριακό κέντρο στο Ροδίνι, το νεκροταφείο του Ταξιάρχη, η απομάκρυνση του Καρνάγιο και η κατασκευή των κτιρίων στο Νεώριο, η πλακόστρωση της Σωκράτους, ο Νέος Καλλιτεχνικός Οργανισμός με τα χορευτικά συγκροτήματα, ο Οργανισμός Πρόνοιας, το Συσσίτιο για τους απόκληρους κλπ.

Καλπάζει ο τόπος, ασυγκράτητα και τα συναισθήματα του λαού.

Και πρέπει να ομολογηθεί πώς και η πόλη αυτή δεν του τσιγκουνεύτηκε, μήτε το θαυμασμό της, ούτε και την αγάπη της.

Όπου και να’ κανε την εμφάνιση του, τον συνοδεύουν πάντα οι ενθουσιώδεις λαϊκές εκδηλώσεις – οι ζητωκραυγές, οι ευχές, οι ιαχές.

Άλλος του φιλούσε το χέρι, άλλος αγωνιζόταν να τον σηκώσει στους ώμους, άλλος τον αγκάλιαζε με στοργή και τρυφερότητα, κι όλοι μαζί, πλούσιοι και φτωχοί, μεροκαματιαρήδες και βιομήχανοι, άντρες και γυναίκες, τον αποκαλούσαν «Μιχαλάκη».

Οι ταινίες που γυρίζονται με πρώτο πλάνο τη Ρόδο, κάνουν χρυσές εισπράξεις, τα δημοσιεύματα πέφτουν βροχή και η «ωραιοτέρα» του Πετρίδη, εξελίσσεται σε πάθος.

Όπως και το πάθος του δημάρχου.

Το μεγάλο του όραμα.

Η ανακατασκευή του Κολοσσού της Ρόδου.

Το μνημείο, που θα οδηγούσε τη νύμφη του Ήλιου στο ρετιρέ των παγκόσμιων προορισμών.

Αυτό που θα ακτινοβολούσε την παγκόσμια λάμψη της αρχόντισσας.

Πάνω στο πρότυπο του Ατόμιουμ, με τον ίδιο αρχιτέκτονα-μηχανικό Αντρέ Βάτερκεϊν.

Σε φυσικό ατσάλι με ασανσέρ και περιστρεφόμενο εστιατόριο στο στεφάνι του πυρσού.

Ο Βέλγος αρχιτέκτονας παρουσιάζει στο κατάμεστο Εθνικό Θέατρο της Ρόδου την κατασκευή του Αtomium και τις βασικές αρχές του Κολοσσού.

Ο κορυφαίος καθηγητής Γεωλογίας – Ακαδημαϊκός Γ. Γεωργαλάς αναλαμβάνει την γεωλογική- σεισμολογική – ανεμολογική- μελέτη για τη βαθμίδα του Ενυδρείου.

«Προσοχή στον Κολοσσό της Ρόδου, διότι ενδέχεται να υποβαθμίσει τον Πύργο του Άιφελ…» γράφει η Figaro και το μεγαλύτερο γαλλικό περιοδικό Paris Mach στις 30 Οκτωβρίου του 1965 αφιερώνοντας το σαλόνι του στο νέο πρότζεκτ.

Ο ευφυέστατος Πετρίδης, ταξιδεύει στις Βρυξέλλες και όχι μόνο διασφαλίζει την χρηματοδότηση του έργου μέσω της τράπεζας Union Miniere, αλλά υπόσχεται τα 2,5 χιλ. δωμάτια που διαθέτει η Ρόδος να «εκτοξευθούν» στις 30 χιλιάδες στα εγκαίνια του νέου Κολοσσού.  

Πως, το λογικό ερώτημα;

Με τις συμβουλές του φίλου του Αριστοτέλη Ωνάση. Του δαιμόνιου Σμυρνιού που λόγω της σχέσης του με τον ράφτη Αλέκο Κασφίκη έχει γίνει φανατικός υποστηρικτής της Ρόδου.

Υπογράφει συμφωνία με τη μεγαλύτερη ναυτιλιακή ασφαλιστική εταιρεία του κόσμου Lloyd για την ενοικίαση 30 υπερωκεάνιων που θα φιλοξενούσαν εν πλω τους καλεσμένους, σε 2 χρόνια, στα εγκαίνια του Κολοσσού, σύμφωνα με τις απαιτήσεις των τραπεζιτών.

«Κύριε Δήμαρχε, από την πρώτη φορά που συναντηθήκαμε εξακρίβωσαν ότι είστε ένας άνθρωπος πολύ έξυπνος. Αλλά αυτή τη φορά μου αποδείξατε ότι είσαστε ιδιοφυΐα…» λέει ο Πρόεδρος του διοικητικού Συμβουλίου της Union Μiniere.

Λίγο μετά την επιστροφή του στο νησί, ο δήμαρχος έσβησε.

Μαζί του χάθηκε και το όνειρο για την ανακατασκευή του νέου Κολοσσού.

Πέρασε στην ιστορία, η οποία αναγνωρίζει ασφαλώς το τεράστιο έργο του πολυαγάπητου Δημάρχου.

Έκανε και σφάλματα ο Πετρίδης, κατά άλλους πολλά.

Αλλά τα πολλά θετικά, υπερκαλύπτουν τα σφάλματα, επειδή ο άνθρωπος θυμάται τα καλά του παρελθόντος.

Και κάτι άλλο αναγνώρισε η ιστορία του τόπου.

Τον απέραντο, τον ολόψυχο, τον παθιασμένο έρωτά του Δημάρχου, η καρδιά του οποίου ήταν ολόκληρη δοσμένη στη Ρόδο, της είχε χαρίσει οριστικά κι αμετάκλητα ότι πολυτιμότερο είχε, τη ευφυΐα του, τις ιδέες του, ολόκληρο τον εαυτό του, ολόκληρο το είναι του.

« Αλησμόνητη θα παραμείνει η μνήμη του καθώς αλησμόνητες θα παραμείνουν και οι ουσιαστικές υπηρεσίες του προς το τόπο, που την ώρα τούτη, ξέρει καλά πώς δύσκολα θα βρεθεί έτερος, Πετρίδης…».

Ήταν Μεγάλη Τρίτη, 4 Απριλίου του 1966…Ξημερώνουν αύριο 55 χρόνια…

-Πες μου διαβάτη: είναι η Ρόδος μου όμορφη, όπως αυτή που άφησα;…»

ΥΓ) Αντιλαμβάνομαι πλήρως τις συγκρίσεις που με αφορμή αυτό (και αντίστοιχα κείμενα) επιχειρούνται για την αξιολόγηση των δημάρχων Ρόδου.

Θεωρώ ότι όσοι υπηρέτησαν το θώκο του πρώτου πολίτη κατέβαλαν κάθε προσπάθεια προόδου, με βάση τις ιδιαίτερες συνθήκες κάθε εποχής.

Δημήτρης Βενετοκλής, Σάββας Καραγιάννης, Μάνος Κόκκινος, Γιώργος Γιαννόπουλος (δεν αναφέρομαι στους νεώτερους, καθώς δεν έχει περάσει ο απαιτούμενος χρόνος) έβαλαν τη δική τους σφραγίδα τον 20ο αιώνα.

Έπεται συνέχεια…

 456 total views,  4 views today