Ανανέωση:

24 Μαΐου του 1927, γεννήθηκε ένας μύθος. Το αριστούργημα της εποχής ονομάστηκε Grande Albergo delle Rose, δηλαδή το Μεγάλο Ξενοδοχείο των Ρόδων.

Της Νατάσας Παμπρή

Το όνομα, το πήρε από το λαμπρό κήπο που απλωνόταν στην περιοχή με ρόδα, ιβίσκους, βουκαμβίλιες, χρυσάνθεμα, φούλια και γιασεμιά.

Η Ρόδος είχε αποκτήσει ένα από τα πιο εμβληματικά και συμβολικά της κτίρια. Ένα ξενοδοχείο που με το διάβα του χρόνου, την πολυτέλεια, τις λεπτομέρειες στην κατασκευή, τις εντυπωσιακές ανέσεις και υπηρεσίες, την αισθητική που διέθετε, δικαίως χαρακτηρίστηκε, ως «Όνειρο της Ανατολής».

Τα εγκαίνια του Ξενοδοχείου καταλαμβάνουν περίοπτη θέση στον παγκόσμιο Τύπο της εποχής. Άλλωστε τα “Μαργαριτάρια του Αιγαίου”, είναι πλέον ιταλική κτήση. Η δε πολιτική του λίθου, του διοικητή των νήσων, Μάριο Λάγκο σε πλήρη ανάπτυξη της.

Το όνειρο της Ανατολής, εξελίσσεται και σε παίγνιο των «ισχυρών», καθώς το 1927 ανοίγει και μια αίθουσα Καζίνο. Το ξενοδοχείο γίνεται must και η Ρόδος κατακτά αυτό που της ανήκει.

Προσωπικότητες του διεθνούς jet set επισκέπτονται τη Ρόδο, μόνο και μόνο, για να διηγούνται στις παρέες τους, την εμπειρία από την πολυτέλεια του ξενοδοχείου που κόβει την ανάσα.

Βουτούν στα γαλάζια νερά, αγναντεύουν το δειλινό στο ακρωτήρι της Πούντας, τζογάρουν στο Καζίνο, διασκεδάζουν μέχρι πρωίας στην αίθουσα χορού, καθώς το ξενοδοχείο γίνεται «Σκάλα» για τα αστέρια της ιταλικής μουσικής.

Οι αεροπορικές εταιρείες με υδροπλάνα που προσνηώνονται στη θάλασσα και δένουν στον προβλήτα του Grande Albergo delle Rose, συνδέουν τη Ρόδο με πόλεις της Ιταλίας και της Ανατολής.

Βασιλείς, βασίλισσες, πρίγκιπες και πριγκίπισσες, βαθύπλουτοι Άραβες, Γάλλοι, Άγγλοι μεγιστάνες και πάσης φύσεως αξιωματούχοι θα φιλοξενηθούν και θ’ απολαύσουν αυτό το αρχιτεκτονικό θαύμα.

Η μοίρα φέρνει στη Ρόδο -μετά το αποτυχημένο κίνημα της 1ης Μαρτίου του 1935- και τον Ελευθέριο Βενιζέλο που από την Κρήτη περνάει αυτοεξόριστος και πατάει «πόδι» στις 14 Μαρτίου στα Ιταλοκρατούμενα Δωδεκάνησα.  

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος με την σύζυγο του Έλενα, τους στενότερους συνεργάτες του συνοδεία του διοικητή της αστυνομίας G.Grassini και του Διευθυντή του «Messagero Di Rodi» Α.Chiorando αποβιβάζονται στον προβλήτα -μπροστά από το Ξενοδοχείο των Ρόδων για ν’ αποφύγουν τη συγκέντρωση πλήθους – και φιλοξενείται στο «Όνειρο της Ανατολής».

Η εφημερίδα «Ροδιακή» θα γράψει στις 14.3.1935, τα εξής: «Ο κ. Βενιζέλος μετά της συζύγου του κ. Έλενας και της ακολουθίας του, εν η ο τέως υπουργός των Οικονομικών κ. Μαρής, ο ναύαρχος κ. Δεμέστιχας και τινες γερουσιασταί και βουλευταί, αφίκοντο την παρελθούσα Πέμπτην εις Ρόδον δια του Β.Π. «Καταλαφίμ» καταλύσαντες εις το Μ. ξενοδοχείον των Ρόδων». Εδώ ο Ε. Βενιζέλος στις 16 Μαρτίου 1935 θα δώσει και την τελευταία διεθνή δημοσιογραφική του συνέντευξη.

Γοητευμένος από την αισθητική του ξενοδοχείου, τις πολεοδομικές παρεμβάσεις των Ιταλών και συνάμα προβληματισμένος από την προσπάθεια ανθελληνισμού και την “αιχμαλωσία” που βιώνουν οι Ρόδιοι, νιώθει ο Βενιζέλος.

Μετά από μερικές μέρες επιβιβάζεται στο μεγαλύτερο υπερωκεάνιο που κατασκεύασαν οι Ιταλοί, το «REX» με προορισμό τη Νάπολη.

Από εκεί θα συνεχίσει για το Παρίσι. Ο Βενιζέλος μόλις αποβιβάσθηκε στην Νάπολη είπε στην σύζυγό του:

-Ελενίτσα, οι μεγάλοι μαστόροι κάμνουν και μεγάλα λάθη…

Λίγους μήνες αργότερα, μέσα στο κατακαλόκαιρο του 1935, η “αιχμαλωσία” θα συνεχιστεί.  Όπως και τα μεγάλα λάθη.

Απλά, σαν μαγικό παραμύθι.

Η ιστορία συνεχίζεται…

Φωτογραφικό Αρχείο: ΕΛΙΑ-ΜΙΕΤ- Ιταλικό Αρχείο Luce- Τέρη Χατζηϊωάννου

 1,553 total views,  2 views today