-Συγγνώμη κύριε, γνωρίζετε τι κτίριο ήταν αυτό;

των Τέρη Χατζηιωάννου & Νατάσας Παμπρή

Mέσα δεκαετίας του΄80.  Το επιβλητικό κτίριο που δεσπόζει στο κέντρο της πόλης, καταρρέει.

Κι όμως, το εγκαταλειμμένο κτίριο με τους ξεφτισμένους πωρόλιθους που λούζονται από τον ήλιο και την αρχιτεκτονική ιδεολογία Πιατσεντίνι, συνεχίζει να κλέβει την παράσταση.

Τα ίχνη της Ιταλοκρατίας στη Ρόδο, παραμένουν ορατά, άκρως γοητευτικά. Ο χρόνος και ο τόπος, κουβαλώντας τις μνήμες του ένδοξου παρελθόντος, παλεύουν με τις πληγές. Εδώ, που κυριάρχησε το συναίσθημα, κυριαρχεί ο πόνος.

Τρίτη δεκαετία του περασμένου αιώνα.

1924: Ο Mario Lago, τότε διοικητής της Δωδεκανήσου, αποφασίζει να μετατρέψει το μαργαριτάρι του Αιγαίου (perla dell ’Egeo) σε περιζήτητο προορισμό της ιταλικής «αυτοκρατορίας».

Είχε προηγηθεί η μικρασιατική καταστροφή και η συνθήκη της Λωζάννης του 1923 με την οποία η Τουρκία παραχωρούσε στην Ιταλία, τα κυριαρχικά της δικαιώματα στα Δωδεκάνησα.

Αναθέτει το σχέδιο για την κατασκευή ενός πολυτελούς ξενοδοχείου στον μηχανικό M.Platania και αργότερα την επέκταση στον αρχιτέκτονα Michele Petracco.

Το ξενοδοχείο χωροθετείται στην κεντρική παραλία της πόλης.

Η αρχιτεκτονική τάση που επικρατεί είναι συνδυασμός βυζαντινών, αραβικών, οθωμανικών κι ενετικών στοιχείων.

Μέσα σε χρόνο ρεκόρ (μόλις δυο χρόνια) το φιλόδοξο πρότζεκτ ολοκληρώνεται με τη συμβολή και του κορυφαίου αρχιτέκτονα Floredano di Fausto.

24 Μαΐου του 1927, γεννήθηκε ένα θαύμα! Το αριστούργημα της εποχής, ονομάζεται Grande Albergo delle Rose, δηλαδή, το Mεγάλο Ξενοδοχείο των Ρόδων. 

Το όνομα το πήρε από το λαμπρό κήπο που προϋπήρχε της ανοικοδόμησης και ήταν διάσπαρτος με άλικα ρόδα, ιβίσκους και γιασεμιά.

Η Ρόδος είχε αποκτήσει ένα από τα πιο ιστορικά και συμβολικά της κτίρια. Ένα ξενοδοχείο που στο διάβα του χρόνου, ονομάστηκε ως «Όνειρο της Ανατολής». Με 160 δωμάτια και 200 κλίνες, 80 μπάνια, αίθουσες χορού, ορχήστρα, θερινό σινεμά, γήπεδο τένις. Απαράμιλλης πολυτέλειας.

Πατώματα από μάρμαρο, τοίχοι διακοσμημένοι με ανάγλυφα, σκαλιστοί καθρέπτες, πολυέλαιοι Μurano, φινετσάτα έπιπλα από τους διάσημους οίκους Pugrot, Zaniol, Paleari, περσικά χαλιά, ασημένια σερβίτσια, κρυστάλλινα ποτήρια και κεραμικά σκεύη από τoν Icaro υψηλής αισθητικής σε αποχρώσεις του λευκού για φαγητό και καφέ με το οικόσημο της Ρόδου κατά τη φασιστική περίοδο.

Περιλαμβάνει τον τριπλό πέλεκυ, το ρόδον της Ρόδου, πλαισιωμένα από την κορόνα της Σαβοΐας του Βασιλείου της Ιταλίας.

Η συνεργασία του ξενοδοχείου με την Icaro διευρύνθηκε ακόμη περισσότερο, όταν η εταιρεία εκχώρησε δικαιώματα για πώληση των προϊόντων της εντός των χώρων του ξενοδοχείου.

Όπως αναμένεται τα λαμπρά εγκαίνια του Ξενοδοχείου, καταλαμβάνουν περίοπτη θέση στον διεθνή Τύπο της εποχής και προβάλλονται στα επίκαιρα του Ινστιτούτου Luce, ενώ δεκάδες δημοσιογράφοι και φωτορεπόρτερ έρχονται στη Ρόδο για να καλύψουν τη λαμπρή πρώτη νύχτα. 

Την κορδέλα κόβουν ο υφυπουργός Παιδείας Εμίλιο Μπορδέρο, ο διοικητής Μάριο Λάγκο και ο Αιγύπτιος υπουργός-πασάς Αλι-Ελ- Χαμσί, παρουσία γερουσιαστών και βουλευτών του Ιταλικού κοινοβουλίου.

Άραβες, Γάλλοι, Άγγλοι μεγιστάνες, Ιταλοί, πρίγκιπες και πριγκίπισσες θα φιλοξενηθούν και θ’ απολαύσουν αυτό το αρχιτεκτονικό θαύμα.

Το όνειρο εξελίσσεται και σε μαγνήτης των «ισχυρών», με τη λειτουργία της αίθουσας καζίνο.

Η μπίλια κυλά στις ρουλέτες, τα πονταρίσματα πέφτουν βροχή κι οι τράπουλες ανοίγουν σαν βεντάλια, όπως και η παγκόσμια έλξη της Ρόδου.

Προσωπικότητες του διεθνούς  jet set  καταφθάνουν στο νησί, αποκλειστικά για την εμπειρία από την πολυτέλεια του ξενοδοχείου που κυριολεκτικά κόβει την ανάσα.

Αγναντεύουν το δειλινό, κάνουν ρομαντικούς περιπάτους στο ακρωτήρι της Πούντας, διασκεδάζουν μέχρι πρωίας στην αίθουσα χορού και το ξενοδοχείο γίνεται «Σκάλα» για τ’ αστέρια της ιταλικής μουσικής.

Πουτσίνι, Βιβάλντι, Ροσσίνι, Βέρντι, Βέκι, πλημυρίζουν με θεϊκούς ήχους την υπαίθρια πίστα με φόντο τον έναστρο ουρανό.

O πρώτος γαλαζοαίματος που καταλύει στο ξενοδοχείο των Ρόδων, είναι ο πρίγκιπας της Σαβοΐας και διάδοχος του θρόνου Umberto (Ουμβέρτος Β΄) της Ιταλίας που αποτέλεσε προπομπό της επίσκεψης του βασιλιά.

Τον Μάιο του 1929 τη Ρόδο επισκέπτεται ο βασιλιάς της Ιταλίας Vittorio- Emmanuelle (Βίκτωρ Εμμανουήλ) που μένει απόλυτα ικανοποιημένος από τις οικιστικές και αναπτυξιακές παρεμβάσεις του κυβερνήτη των νησιών Μάριο Λάγκο.

Ο βασιλιάς παραθέτει επίσημο δείπνο στο ξενοδοχείο των Ρόδων και δηλώνει ενθουσιασμένος από το αρχιτεκτονικό επίτευγμα.

Οι αεροπορικές εταιρείες της εποχής, συνδέουν με υδροπλάνα τη Ρόδο με πόλεις της Ιταλίας και της Ανατολής και όταν οι καιρικές συνθήκες το επιτρέπουν, οι επιβάτες προσνηώνονται στον προβλήτα του Ρόδων.

Εκεί αποβιβάστηκε -μετά την κήρυξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου- και ο Έλληνας πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος.

Ο φλογερός πατριώτης, θέλει η Ελλάδα να πατήσει «πόδι» στα νησιά, καθώς οι  Δωδεκανήσιοι προσμένουν καρτερικά την πολυπόθητη λευτεριά.

Μάταια όμως…

Μετά το αποτυχημένο κίνημα της 1ης Μαρτίου του 1935 ο Βενιζέλος από την Κρήτη, όπου βρισκόταν περνάει αυτοεξόριστος στα Ιταλοκρατούμενα Δωδεκάνησα.

Πολεμικό πλοίο τον μεταφέρει στην Κάσο και από εκεί – με το ιταλικό αντιτορπιλικό Calatafimi– μεταφέρεται στη Ρόδο.

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος με τη σύζυγο του Έλενα, τον τέως υπουργό Οικονομικών Μαρή, τον Αντιναύαρχο Δεμέστιχα, το διοικητή της αστυνομίας Grassini και το Διευθυντή του «Messagero Di Rodi» Chiorando αποβιβάζονται στον προβλήτα-μπροστά από το ξενοδοχείο των Ρόδων για να αποφύγουν την συγκέντρωση πλήθους- και καταλύουν στην «υπόσχεση της Ανατολής»!

Εδώ, ο Βενιζέλος θα δώσει και την τελευταία διεθνή δημοσιογραφική του συνέντευξη.

Γοητευμένος από την αισθητική του ξενοδοχείου, μα συνάμα προβληματισμένος από την προσπάθεια ανθελληνισμού και την «αιχμαλωσία» που βιώνουν οι Ρόδιοι, νιώθει ο Βενιζέλος.

Με σφιγμένη την καρδιά από τις εκδηλώσεις των Δωδεκανησίων επιβιβάζεται στο μεγαλύτερο υπερωκεάνιο που κατασκεύασαν οι Ιταλοί, το «REX» με προορισμό την Νάπολη της Ιταλίας.

Από κει θα συνεχίσει για το Παρίσι.

Ο Βενιζέλος μόλις αποβιβάσθηκε στη Νάπολη είπε στη σύζυγό του: «…Ελενίτσα, οι μεγάλοι μαστόροι κάμνουν και μεγάλα λάθη…».

Λίγους μήνες αργότερα, μέσα στο κατακαλόκαιρο του ‘35, η «αιχμαλωσία» θα συνεχιστεί. Όπως και τα μεγάλα λάθη.

Απλά, σα μαγικό παραμύθι.

Εσύ Θεό, εγώ Αλλάχ.

Αυτή τη φορά η «αιχμαλωσία» των δεσμών του έρωτα.

«Θύματα» μια γαλαζοαίματη πριγκηπέσα κι ένα Ροδιτόπουλο, μόλις 23 χρόνων, μπάρμαν στο ξενοδοχείο, ο Αναστάσιος Χαραλάμπης.

Στις 2 Ιουλίου εκείνης της χρονιάς, η όμορφη Πριγκίπισσα του Ιράκ, Άτζα, θα φτάσουν με την αδελφή της Ρατζιχά και τη βασιλική ακολουθία τους για να ξεδώσουν από το θάνατο των γονιών τους, Βασιλιά Φεϊζάλ και της Βασίλισσας Σαριφά Χουσαΐμα.

Οι υψηλοί προσκεκλημένοι θα νοικιάσουν για λόγους ασφαλείας μια ολόκληρη ξεχωριστή πτέρυγα, το λεγόμενο Piccolo του ξενοδοχείου των Ρόδων.

Ένας μεγάλος έρωτας θα συγκλονίσει την παγκόσμια κοινή γνώμη, θα γκρεμίσει θρησκείες, παλάτια και πατρίδες.

Ένας έρωτας που θα ανατρέψει συνήθειες και «ταμπού», αλλά και θα δημιουργήσει αξεπέραστα προβλήματα σε βασιλικά ανάκτορα, μυστικές υπηρεσίες και κυβερνήσεις.

Το ‘36 διορίζεται νέος Διοικητής των Δωδεκανήσων ο Σέζαρε Μαρία Ντε Βέκι (Cesare Maria de Vecchi).

Ο νέος Διοικητής διατάζει άμεση ανακαίνιση σε όλα τα κτίρια, μεταξύ αυτών και στο Μεγάλο Ξενοδοχείο των Ρόδων, το οποίο απέκτησε μια πιο απλή γραμμή, την επονομαζόμενη “rurale”.

Απομακρύνθηκαν τα αρχικά αραβουργήματα, τα οξυκόρυφα τόξα μετατράπηκαν σε γεωμετρικές προεξοχές και η πρόσοψη επενδύθηκε με -finta pietra- πωρόλιθο.

Η φασιστική Ιταλία επιθυμούσε να συνδεθεί η κτήση των νησιών με την περίοδο των Ιωαννιτών ιπποτών.

Ο Ντε Βέκι ζητά ένα καλλιτέχνη που θ’ αναλάβει τη διακόσμηση εσωτερικών χώρων, ενώ από το 1937 η ιταλική ξενοδοχειακή εταιρία Savia αναλαμβάνει τη διοίκηση του ξενοδοχείου και οι εταιρίες San Remo και Campione αναλαμβάνουν το Καζίνο.

Άνοιξη του ‘38 με το υδροπλάνο φθάνει στο λιμάνι της πόλης ο Afro Basaldella.

Ένας χαρισματικός νεαρός 26 χρονών, από το Ούντινε, με μεγάλα όνειρα που δεν περιορίζονται στα τελάρα των πινάκων.

Ο Ντε Βέκκι απαιτεί από το νεαρό το καλύτερο αποτέλεσμα, αναθέτοντας του να ξεδιπλώσει το ταλέντο του σε μια μεγάλη τοιχογραφία στην αίθουσα La Rosa του ισογείου.

Μαγεμένος από τους μύθους, τα θαύματα της αρχαιότητας, τα μεσαιωνικά τείχη, τη φύση της ροδίτικης γης, ο ζωγράφος περιφέρεται στην πόλη και την ύπαιθρο, μελετά την ιστορία και κάνει πειραματικά σχέδια.

Όταν πέφτει το σκοτάδι όμως, το πρόσωπο του φωτίζει, ζωγραφίζει ασταμάτητα, χωρίς αναπνοή.

Κατά τη διάρκεια της ανακαίνισης του ’30, το ξενοδοχείο παρήγγειλε από την εταιρεία Ιcaro μια σειρά πλακιδίων τα οποία τοποθετήθηκαν στο δάπεδο των δωματίων του ξενοδοχείου.

Σήμερα μόνο δυο δωμάτια διατηρούν την αρχική τους διακόσμηση με τα αυθεντικά πλακάκια Icaro Rodi στο δάπεδο, που φέρουν τις ονομασίες Ίκαρος και Δαίδαλος.

Τα χρόνια περνούν, όπως περνούν και λαμπρές προσωπικότητες.

Το Όνειρο της Ανατολής καταλαμβάνει το θρόνο του, ως το καλύτερο της Μεσογείου.

Το όνειρο, όμως, των Ιταλών να κρατήσουν τα νησιά, σύντομα μετατρέπεται σ’ εφιάλτη.

Στις 8 Σεπτεμβρίου 1943 υπογράφουν ανακωχή (Armistizio) και ταπεινωμένοι αναχωρούν από τη Ρόδο.

Μεσολαβεί η γερμανική περίοδος και στις 9 Μάιου του 1945, οι Άγγλοι εισέρχονται ως απελευθερωτές στο ξενοδοχείο των Ρόδων.

Χιλιάδες λαού ξεχύνονται στους δρόμους και φτάνουν στον περίβολο του ξενοδοχείου για να γιορτάσουν την πολυπόθητη λευτεριά.

Έξι αιώνες αίμα, εξακόσια χρόνια προσμονής.

Είναι μάλιστα τόσο απερίγραπτη η χαρά, τα δάκρυα του λαού, που στο μπαλκόνι ανεβαίνουν κι απευθύνουν χαιρετισμό ο δήμαρχος Σταμάτης Καζούλης και ο πρωτοσύγκελος Απόστολος Παπαϊωάννου.

Για δυο χρόνια σχεδόν, το ξενοδοχείο μετατρέπεται σε διοικητήριο των Βρετανών, ενώ μετά την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων, το Μεγάλο Ξενοδοχείο των Ρόδων, προσφέρει τις υπηρεσίες του στο ελληνικό Κράτος.

Από τη μαγεία του δεν ξέφυγε κανείς, ούτε ο βασιλιάς, μηδέ βασίλισσα.

Κορυφαίες προσωπικότητες, έχουν επισκεφτεί τον επίγειο αυτό παράδεισο, άνθρωποι που χωρίς φόβο και τύψεις αναμετρήθηκαν με την ιστορία, και πέρασαν σ’ αυτή.

Όπως ο Σουηδός διπλωμάτης κόμης Φόλκε Μπερναντότ/ε.

Στα σαλόνια του Ρόδων, ο αυστηρός Σουηδός που έχει αναλάβει το ρόλο του διαμεσολαβητή -μεταξύ του νεοπαγούς κράτους του Ισραήλ και των Αράβων- παρουσιάζει τις προτάσεις συμβιβασμού.

Έκοβε και έραβε χάρτες της εύφλεκτης Μέσης Ανατολής στους ορκισμένους εχθρούς, ανάμεσα τους και ο ισραηλινός στρατηγός Μοσέ Νταγιάν.

Ο Μπερναντότ/ε είχε γλυτώσει περίπου 30.000 κρατουμένους Εβραίους από τα  ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Κι όμως, τα χέρια που έζωσε, τα ίδια χέρια, αφαίρεσαν τη ζωή του.

Ο κόμης δολοφονήθηκε λίγους μήνες αργότερα από Εβραίους στην Ιερουσαλήμ.

Η σύζυγος του, που γνώριζε το πάθος του για τη Ρόδο, ζητά από τον ΟΗΕ η σορός του κατά τη μεταφορά στη Σουηδία, να «αγγίξει» τα χώματα της Ρόδου.

Να μυρίσει, όπως ο ίδιος έλεγε, τα μεθυστικά γιασεμιά της.

Έτσι και έγινε.

«..Ρόδο ἄλικο τοῦ ἀνέμου καὶ τῆς μοίρας..» μια στροφή από τον «Ερωτικό λόγο» του νομπελίστα ποιητή Γιώργου Σεφέρη που κατέλυσε στο Ρόδων, ένα αυγουστιάτικο απόγευμα του 1955.

Όπως και η περίφημη ιέρεια των ξέφρενων πάρτι της Μέκκας του κινηματογράφου Ελσα Μάξουελ, που με έξοδα του Σταύρου Νιάρχου -in command- με το κρουαζιερόπλοιο «Αχιλλεύς» έφερε το 1955, το μισό Χόλυγουντ.

Ανάμεσα τους η Ολίβια Ντε Χάβιλαντ, πλήθος γαλαζοαίματων, βιομήχανων, πολιτικών (ο τέως πρωθυπουργός της Γαλλίας Πωλ Ρεϊνώ) μελών της παγκόσμιας ελίτ.

Η Ρόδος λάμπει από τα αδιάλειπτα φλας των φωτογράφων της εποχής, που δε χορταίνουν ν’ απαθανατίζουν γωνιές της.

Λίγα χρόνια μετά οι αίθουσες του ξενοδοχείου (έχει αναλάβει η Αστήρ Α.Ε.) φιλοξενούν και την συνάντηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή με τον Πρόεδρο της Γιουγκοσλαβίας Γιόσιπ Τίτο.

Η χρησιμότητα της γεωγραφικής θέσης της Ρόδου και η θετική αύρα που εκπέμπει ο χώρος θα συνεχιστεί.

Αυτή τη φορά για τη συμφιλίωση των πρωταγωνιστών του Κυπριακού αγώνα.

Μακάριος και Γρίβας έρχονται σε ρήξη μετά τις συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου και αποφασίζουν να συναντηθούν μετά από μια περίοδο ψυχρότητας στο ξενοδοχείο των Ρόδων στις 7 Οκτωβρίου 1959.

Οι δυο άνδρες παρουσιάστηκαν μαζί ενώπιον των δημοσιογράφων για να δηλώσουν ότι οι διαφορές λύθηκαν και οι μεταξύ τους παρεξηγήσεις «..ωφείλοντο εις τρίτους..»

Δίπλα στους δυο ηγέτες του Κυπριακού ελληνισμού, ο δήμαρχος Μιχάλης Πετρίδης, ο άνθρωπος που μετατρέπει τις παρεξηγήσεις σε ευκαιρία.

Στους χώρους του ξενοδοχείου, κυρίως στην αίθουσα La Rosa με τη μεγάλη τοιχογραφία του Άφρο θα φιλοξενηθούν δεκάδες εκδηλώσεις του δήμου Ροδίων, όπου ο μαέστρος δήμαρχος, μέσω της μιντιακής προβολής επιχειρεί η Ρόδος να κτίσει το 8ο θαύμα.

Και θαύματα εκείνα τα χρόνια, κάνει μόνο το Χόλυγουντ!

Η Ρόδος φορά και πάλι τα καλά της.

Υποδέχεται μεγάλους σταρ και μεταβάλλεται σε απέραντο στούντιο της 7ης τέχνης.

Γκρέγκορι Πεκ, Ντέιβιντ Νίβεν, Ρίτσαρντ Χάρις, Αντονι Κουίν, Ειρήνη Παππά, Σκάλα, Μπείκερ, Κουέιλ, Ντάρεν.

Τα καρέ των πλάνων από τις ομορφιές του νησιού, παίζουν παιχνίδι με τις βαριές κινηματογραφικές κάμερες του Καρλ Φόρμαν.

Στα γυρίσματα της ταινίας «Τα Κανόνια του Ναβαρόνε» best-seller του Αλιστερ ΜακΛιν, οι χολιγουντιανοί σταρ με το ίδιο πάθος που παίζουν το ρόλο τους, παθιάζονται με τη Ρόδο.

Υπάρχουν βεβαίως και εξαιρέσεις.

Ο Ντέιβιντ Νίβεν προτιμά να περνά τις ώρες στο Grande Albergo Delle Rose, όπου απολαμβάνει τις υπηρεσίες φιλοξενίας.

Ευγενικοί, ψηλοί σε ανάστημα σερβιτόροι, ντυμένοι με μαύρο φράκο (λευκό το καλοκαίρι) λευκά γάντια και παπιγιόν, σπεύδουν να ικανοποιήσουν τις απαιτήσεις του φλεγματικού Βρετανού.

Που πάθος έχει -και το «πνίγει» στο μπαρ.

-Bloody Mary, please…

Το κόκκινο χαλί της φήμης, όμως, είναι ήδη στρωμένο για να υποδεχτεί τη μούσα των ταξιδιών ολιγοήμερης αναψυχής και η Ρόδος έχει φορέσει τα ψηλοτάκουνά της.

Όπως και οι λαμπερές κυρίες που συνόδευε ο Σμυρνιός.

Έλληνας Μεγιστάνας και φανατικός φίλος της Ρόδου.

Ο Αριστοτέλης Ωνάσης.

Είτε με την Τίνα Λιβανού, τη Μαρία Κάλλας, είτε αργότερα με τη Τζάκι Κένεντι.

Η θαλαμηγός «Χριστίνα» δένει κάβους στη Ρόδο.

Και οι υψηλοί προσκεκλημένοι των Ωνάση σκλαβώνονται από τη φιλοξενία του, καταλήγοντας -σχεδόν πάντα- για γεύμα στο ξενοδοχείο των Ρόδων.

Ήταν μυσταγωγία το φαγητό στο Ρόδων, προσεγμένο στην λεπτομέρεια του.

Ο πρωτομάγειρας δε, Στέφανος Αγγελίδης είχε κατακτήσει το πρώτο βραβείο στη Δανία, στη Σχολή Μαγειρικής της Κοπεγχάγης.

Μια μεγαλειώδης και αξιομνημόνευτη εποχή έφτανε στο τέλος της, με μια αναλαμπή. Τον Δεκέμβριο του 1988, όταν στη Διάσκεψη Κορυφής των 12, επιλέχτηκε ο ισόγειος χώρος για την εγκατάσταση του κέντρου Τύπου της Ε.Ο.Κ.

Κορυφαίοι Ευρωπαίοι ηγέτες (Φρανσουά Μιτεράν, Χέλμουτ Κολ, Μάργκαρετ Θάτσερ, Ζακ Ντελόρ, Ανδρέας Παπανδρέου, Φελίπε Γκονζάλες, Τζούλιο Αντρεότι κ.ά..) παραχώρησαν συνεντεύξεις στους δεκάδες δημοσιογράφους και φωτορεπόρτερ που κάλυψαν το γεγονός.

Η Σύνοδος ολοκληρώνονται και τα φλας σβήνουν.

Το «Ρόδων», πληγώνει όσους ο δρόμος τους περνά από κει.

Το δάκρυ, χάνεται στις μνήμες…

Αρχές του 1999, η Καζίνο Ρόδος Α.Ε., ανέλαβε τη χρήση της επιχείρησης δίνοντας την υπόσχεση ότι θ’ αναβίωνε το μεγαλείο του ένδοξου παρελθόντος.

Το Grande Albergo delle Rose, πλήρως ανακαινισμένο ανοίγει και πάλι τις πύλες του Μάιο του 2002 διατηρώντας όλο του το μεγαλείο.

Το όνειρο της Ανατολής, αναγεννήθηκε…

 

 2,127 total views,  8 views today