Highlights:

  • Κάποτε μου είχε πει ο πατέρας μου: "Αν θέλεις να είσαι δημοσιογράφος δεν θα έχεις φίλους. Οι φίλοι σε δεσμεύουν. Δεσμεύσεις δεν μπορεί να έχει ένας μάχιμος δημοσιογράφος".
  • Οι πολλοί μας ακούνε, οι λίγοι μας βρίζουν, οι περισσότεροι συμφωνούν μαζί μας, αφού η φιλοδοξία μας ήταν πάντα να μαζεύουμε γνώμες και αυτές από συνιστώσες να κάνουν μια συνισταμένη, την Κοινή Γνώμη.

Ξέρω, ήταν δικαίωμα τους να διαγράφουν, να μην δίνουν σημασία, να μην ενοχολούνται, να γυρίζουν τα μάτια αλλού. Όχι πως έκαναν καλά ή άσχημα, όχι πως μ’ ένοιαζε κιόλας, γι αυτό και δεν πήρα την απόφαση της επιστροφής γι αυτούς αλλά για τους άλλους!

Ποιοί είναι αυτοί και ποιοι είναι οι άλλοι, είναι μια κουβέντα φιλοφρονημάτων ή τελικά είναι μια επί της ουσίας κουβέντα, που καθρεφτίζει την κοινωνία και ξαποστέλνει στο πυρ το εξώτερον όλα τα τρωκτικά και τα παρενθετικά στοιχεία της κοινωνίας αυτής καθ’ αυτής!

Βρε, νομίζω το βάρυνα υπέρ του δέοντος κι εδώ μιλάμε για μια άλλη γλώσσα δημοσιογραφίας, ολίγον μαλλιαρή, καθ’ όλα ευπρεπή μα προπαντός κωλοπαιδίστικη, όπως αυτή η γλώσσα του μαχαλά και του δρόμου, του μαρασιού και της ντουντούκας! Κι όταν πάει κανείς να προσεγγίσει τα φαινόμενα, δεν χρειάζονται περισπούδαστες αναλύσεις και κούφια λόγια. Σταράτα χρειάζονται κι όποιος αντέξει!

Να πάμε στην ουσία: Ξεκινήσαμε, πήραμε την απόφαση να δώσουμε μια νέα πνοή στον γίγαντα που σιγοκοιμόταν. Αυτός έχει όνομα, έχει αριθμό, έχει διεύθυνση και κρατά γερά. Ο sky είναι αυτός και τον χαρίζουμε στο πολύ μεγάλο πλήθος που τον διατήρησε ζωντανό από το 1992. Θέλουν οι οχτροί μας, δεν θέλουν, ναι αυτός ο σταθμός σαν φωνή, διατηρείται για 26 χρόνια. Μια ζωή ολόκληρη. Μια ζωή γεμάτη δράση, “εικόνες”, φωνές, φωνασκίες, κραυγές, διαμαρτυρίες, μια ζωή ολόκληρη γεμάτη εναλλαγές και πείσμα. Πολύ πείσμα…

Οταν πρωτογεννήθηκε, ήταν ένας μεγάλος από την πρώτη μέρα. Μικρομέγαλος, με συνεργάτες τους πρώτους του τοπικού ραδιοφώνου. Βάλαμε το μεράκι, βάλαμε τη δυναμική, ήρθε η Τούλα, ο Σαμιωτάκης, ο Σκαρτάδος, ο Αντώνης ο Γιαννέλης, ήρθε ο Καβουκλής, η Γεωργία, βρήκανε τη Διακίδη κι εμένα, τον Ιάκωβο, τον Φώτη και τη Μαρία, τον Τάκη και την Φανή και ενώσαμε δυνάμεις, το πρώτο μεγάλο περιοδικό της Ρόδου, το EXPRESS, που τότε μηνιαίο πουλούσε πέντε κι έξι χιλιάδες αντίτυπα, με τους ανθρώπους που είχαν ήδη ξεκινήσει ραδιόφωνο στον 959.

Η χημεία κράτησε την ομάδα δεμένη για λίγο. Κι ήρθαν οι φουρτούνες και τα επόμενα λιμάνια. Και περάσανε κι άλλοι κι άλλοι κι άλλοι, πολλοί και διάφοροι, μερικοί αδιάφοροι: Χαίρομαι όμως γιατί αυτός ο sky ήταν η αφορμή για να γίνει σχολή, για να βγούνε τα φυντάνια, να δημοσιογραφούν και να καμαρώνουν αυτάρεσκα τώρα πολλοί, να καμαρώνουν και να δηλώνουν δημοσιογράφοι. Μ’ αρέσει που συνετέλεσα στα εγχειρήματα και στον επαγγελματικό προσανατολισμό πολλών.

Μ’ αρέσει που επανήλθα. Για να βγάλω μια ακόμη γενιά. Για να καμαρώνω, όπως καμάρωνε ο πατέρας μου, τότε που με άκουσε για πρώτη φορά στον αέρα και μου έκανε παρατηρήσεις, για την φωνή, για την χροιά, για τον τρόπο έκφρασης. Αλήθεια, κάποτε, οι ζώντες θα πρέπει να αναγνωρίσουν πως ήταν εκείνος μια σχολή ολόκληρη. Σε σημείο που ως τώρα τα δημιουργήματα του, υπάρχουν, κινούνται και εκφράζονται.

Η μια ήταν σχολή έντυπης δημοσιογραφίας. Η άλλη ήταν του ραδιοφώνου. Δυό σχολές, δεκάδες άτομα.

Ως τώρα, έχω τους εχθρούς μου. Το παραδέχομαι γιατί τους ενοχλεί η φάτσα μου. Τους ενοχλεί γιατί δεν ενέδωσα, δεν γούσταρα.

Κάποτε μου είχε πει ο πατέρας μου: “Αν θέλεις να είσαι δημοσιογράφος δεν θα έχεις φίλους. Οι φίλοι σε δεσμεύουν. Δεσμεύσεις δεν μπορεί να έχει ένας μάχιμος δημοσιογράφος”.

Το κρατώ σαν ευαγγέλιο, όσο ασχολούμαι. Κι έχω σε πολλές περιπτώσεις στύψει την ψυχή μου για να είμαι στο μικρόφωνο όσο μπορώ καλύτερος.

Τώρα έγινε η μεγάλη στροφή. Το comeback. Γιατί αλήθεια; Μπούχτησα. Είπα να ξαναμιλήσω. Είπα να τα ξαναπώ με όλους και με άλλους. Με νέους και με παλιούς φίλους. Ξέρω, μερικοί με ακούνε και με βρίζουν. Αλλοι με ακούνε και μου πετάνε μούτζα. Μα πάντα έτσι ήταν. Οι πολλοί μας ακούνε, οι λίγοι μας βρίζουν, οι περισσότεροι συμφωνούν μαζί μας, αφού η φιλοδοξία μας ήταν πάντα να μαζεύουμε γνώμες και αυτές από συνιστώσες να κάνουν μια συνισταμένη, την Κοινή Γνώμη. Ετσι θα πορευτούμε στον νέο δύσκολο δρόμο. Θα μου πεις τώρα έχεις ανάγκη; Το κάνεις για επιβίωση; ΟΧΙ. Το κάνω γιατί γουστάρω να προσφέρω στα κοινά, λιθαράκι αλήθειας, αγώνα και αγωνίας. Να περιγράφω την αγωνία και να συμβάλω για όσους μπορώ να βγούνε σε έναν άλλο δρόμο για αγώνα.

Μην περιαυτολογήσουμε άλλο: Ξέρω πως ξένισε η απόφαση της ολικής επαναφοράς. Ενοχλήθηκαν κάποιοι, κάποιοι χειροκρότησαν. Μερικοί έκαψαν λάδια. Αλλοι θυμήθηκαν τι κάναμε στο παρελθόν. Ναι, ομολογώ κάναμε πολλά. Πολλά και καλά, μπορεί και κάποια όχι τόσο.

ΟΛΑ τα κρατάμε και με την νέα κατάσταση πάμε παρακάτω: Μπήκαμε στον εικοστό έβδομο χρόνο της ζωής του sky και νομίζω ακόμα είναι στην πρώτη νιότη.

Αν μας ακούτε σκεφτείτε πως την απόφαση της επαναφοράς την πήραμε για να προσφέρουμε στους άλλους, αυτά που δεν μπορούν να προσφερθούν με τον δικό μας τρόπο. Εχουμε τον τρόπο μας…

Κυρίες και κύριοι, καλώς ήρθατε στον κόσμο του sky. Ενας είναι και μοναδικός. Πρωτεύουσα η φωνή του, μοναδική η γραμμή του, θεμελιώδης η αξία του: Ναι γι αυτό μερικοί θα μας αγαπήσουν τρελά. Εστω και με φτιασίδια για να μην παρεξηγηθούν…

Καλό μας ταξίδι. Ο κόσμος της ενημέρωσης είναι στη γειτονιά!

Τ.

 836 total views,  4 views today