Πολλα γράφτηκαν και πολλά έχουν λεχθεί « γιατί πράγμα είναι η πολιτική», διατυπώθηκαν απόψεις και απόψεις, μάλιστα για μια μεγάλη χρονική περίοδο ετίθετο το ερώτημα « αν η φιλοσοφία είναι πολιτική ή η πολιτική είναι φιλοσοφία».
Γνωστή η θέση του Πλατωνα, η άποψη του ότι, «οι Άρχοντες πρέπει να είναι φιλόσοφοι ή οι φιλόσοφοι πρέπει να γίνονται Άρχοντες», δυό φορές δοκίμασε την εφαρμογή της άποψης του, έφυγε κυνηγημένος, από τις Συρακούσες και αυτός και ο Δίωνας.
Δεν αντιμάχονται Πολιτική και Φιλοσοφία, δεν είναι αντίπαλοι, κινούνται στα ίδια πλαίσια και επιδιώκουν τον ένα και μοναδικό στόχο «την ευδαιμονία των πολιτων» και λογω του ότι η πολιτική, είναι ο φορέας διαμόρφωσης των κοινωνικών λειτουργιών, αναγορεύεται η Πολιτικη,ως επιστήμη και όχι μόνο, αλλα « ως η κορωνίδα των επιστημών».
Σε περιόδους αναταραχών και οικονομικών κρίσεων οι πόλεις κράτη της αρχαιότητας, επέλεγαν το καλύτερο πολίτη τους και του έδινανεν λευκώ το δικαίωμα, της νομοθέτησης για το ξεπέρασμα των κρίσεων, πολλά τα παραδείγματα, Σόλων, Κλεισθενης, Κλεοβουλος, Λυκούργος και τόσοι άλλοι σε διάφορες πόλεις.
Αυτές οι επιλογές δεν ήταν απλά επιλογές προσώπων, ηταν επιλογές των χαρακτηριστικών, των δυνατοτήτων, των γνώσεων και αυτογνωσίας, της ανιδιοτέλειας, του ήθους, της ενόρασης, τα αίσθησης του δικαίου και του απόλυτου σεβασμού της ανθρώπινης ύπαρξης.
Όλα αυτά μαζί διαμορφώνουν την προσωπικότητα του ανθρώπου που μπορει να ανταποκριθει στις απαιτήσεις που θέτει η άσκηση πολιτικής εξουσίας.
Αυτόν που ασκεί πολιτική εξουσία, τον άρχοντα, ετσι τον θέλει ο Λαος, ανεξάρτητα αν, το φαλκιδευμένο σύστημα εκλογής των αρχόντων,οδηγεί σε άλλου είδους αποτελέσματα και ο λεγόμενος χώρος της πολιτικής ενασχόλησης, γινεται χώρος, κοινωνικής καταξίωσης, επαγγελματικής ανέλιξης και παράνομου πλουτισμού.
Ο κάθε πολιτης μεμονωμένα και η κοινωνια στο σύνολο της, δεν απαξιώνει την πολιτική, απαξιώνει αυτούς που κακώς, αποκαλούμε πολιτικούς, απαξιώνει αυτούς που εχουν κληθεί να ασκήσουν εξουσία και την ασκούν προσβλητικά και με υπεροψία.
Θεωρεί Λαος και κοινωνια ότι δεν ανταποκρίνονται στην αποστολή τους, δεν αποτελούν το παράδειγμα προς μίμηση, αλλά αντιθέτως είναι παραδείγματα προς αποφυγή, οι εμφανιζόμενες ελάχιστες εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα.
Οι ΗΓΕΤΕΣ- οι ΤΑΓΟΙ οφείλουν να είναι οι οδηγοί, οι θεσμοθέτες, οι πολέμιοι κοινωνικών δυσλειτουργιών, πολέμιοι της ανομίας, της διαφθοράς, της εκμεταλευσης, της ανέχειας, τα κατασπατάλησης του δημοσίου πλούτου και αγαθών, οφείλουν να κρίνουν ορθά το παρελθόν και να σχεδιάζουν το μέλλον.
Το μέλλον δεν είναι ευοίωνο, οι μεγάλες γεωπολιτικές αναταράξεις γεννούν πληθος από φοβίες και ανασφάλειες, δεν κινδυνεύουν όπως συνέβη και σε άλλες περιόδους, τα ελάχιστα κεκτημένα της πλειοψηφίας των κοινωνιών, αλλα η ίδια η ύπαρξη τους, η αποδιάρθρωση τους και η μετάλλαξη των πολιτών σε υπάκουους υπηκόους και καθοδηγούμενους καταναλωτές.
Η θωράκιση της χώρας καθίσταται αδήριτη αναγκαιότητα, θωράκιση σε όλα τα επίπεδα, προστασίας όχι απλά των εθνικών συνόρων αλλα της ύπαρξης μας ως ΕΘΝΟΣ, θωράκιση της κοινωνικής συνοχής, θωράκιση των θεσμών διοίκησης.
Η απαξίωση της πολιτικης εχει άμεση σχέση με τον τροπο και τις μεθόδους διοίκησης σε όλα τα επίπεδα, το δομημένο διοικητικό σύστημα της χώρας αποξενώνει τον πολίτη, τον θέτει στο περιθώριο και του αφαιρεί κάθε δυνατότητα συμμετοχής στα πολιτικά δρώμενα.
Είναι ένα συστημα που υπηρετεί τους στόχους υπερσυγκέντρωσης εξουσιών και πόρων, την ανισοκατανομή του πλούτου και την διεύρυνση των ανισοτήτων.
Οι περιφερειακοί θεσμοί συνεχώς αποδυναμώνονται και δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις ανάγκεςτων κατοίκων που εκπροσωπούν, ο σφιχτός εναγκαλισμός τους από το σύγχρονο επιτελικό κράτος τους έχει καταστήσει επαίτες και όργανα εξυπηρέτησης αλλοτριων συμφερόντων.
Πρωτο βημα αλλαγής των δεδομένων, είναι η απαίτηση αλλαγής του θεσμικού πλαισίου των θεσμών τοπικής Αυτοδιοίκησης, και πρωτίστως οι ΔΗΜΟΙ πρέπει να καταστούν, οικονομικά αυτοδύναμοι και διοικητικά αυτοτελείς.
Ένα κίνημα Αυτοδιοίκησης θα είναι ο μοχλός γενικότερων εξελίξεων.
Παρασκευας γιαννης 11/1/26