Η άλωση της Κωνσταντινούπολης, είναι αναμφίβολα από τα πλέον σημαντικά γεγονότα της παγκόσμιας ιστορίας.

Του Κωνσταντίνου Ζιαζιά, Επίτιμου Αρχηγού ΓΕΣ

Η Βασιλεύουσα έπεσε στα χέρια βαρβάρων. Η ιαχή «εάλω ή Πόλις» ακούγεται σα θρήνος απο αυτήν την καταραμένη Τρίτη, στις 29 τού Μαϊου τού 1453 μέχρι σήμερα από την θάλασσα του Μαρμαρά,στον Βόσπορο, στην Μεσόγειο, σε όλες τις χώρες της Δύσης καί της Ανατολής. Σταμάτησε ο χρόνος . Το ρολόι του χρόνου κόλλησε. Γιά τη ψυχή όλου του ελληνισμού αυτή η ημερομηνία τον στοιχειώνει. Η θυσία του Αυτοκράτορα και η Άλωση της Κωνσταντινούπολης στις 29 Μαΐου του 1453 από τους Οθωμανούς, ήταν η τελική φάση μιας θλιβερής πορείας, του σπουδαιότερου ανθρώπινου πολιτισμού, προς την πτώση και την παρακμή.

Σήμερα, αναμένοντας την επίσκεψη του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών και αντιμετωπίζοντας μια πρωτοφανή προκλητικότητα από τουρκικής πλευράς, θα ήταν σκόπιμο να θυμηθούμε εν ολίγοις ποια κατάσταση επικρατούσε στη Βασιλεύουσα πριν την πτώση. Σε πολλά σημεία η κατάσταση δεν διαφέρει από το σήμερα στην χώρα μας …

-Κατ αρχήν χαρακτηριστικό στοιχείο της εποχής ήταν η βαθιά κοινωνική παρακμή , η φιλαυτία των κατοίκων και η αδιαφορία της ελίτ για τα θέματα άμυνας και ασφαλείας της Πόλης .

– Είχε αναπτυχθεί έντονο αντιμιλιταριστικο πνεύμα, υπήρχε έλλειψη ενδιαφέροντος για την άμυνα και κοινωνική αποστροφή προς τον πόλεμο. Πολλοί νέοι προσπαθούσαν να αποφύγουν τη στράτευση και κλείνονταν σε μοναστήρια. Σειρά μέτρων είχαν οδηγήσει στη μείωση των στρατιωτικών δαπανών, που συνέβαλλαν στην αποδόμηση των Ενόπλων Δυνάμεων της αυτοκρατορίας. Σταμάτησε η παροχή κλήρου γης στους ακρίτες των συνόρων. Τα κτήματά τους μπήκαν σε φορολογία και κινδύνευαν να τα χάσουν, ή να γίνουν δουλοπάροικοι των πλουσίων για τα χρέη τους. Γι’ αυτό πολλοί τα πουλούσαν, εξαγόραζαν τη στρατιωτική τους θητεία και αναζητούσαν καλύτερη τύχη στις πόλεις .

Ευτυχώς με την ιστορική φράση «Τό τήν πόλιν σοι δούναι ούτ΄ εμου εστίν ούτ΄ άλλου τών κατοικούντων έν ταύτη. Κοινή γάρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν καί ού φεισόμεθα τής ζωής ημών», διατράνωσε θυσιαζόμενος ο αυτοκράτωρ Κωνσταντίνος Παλαιολόγος την διαχρονική απάντηση των Ελλήνων όταν καλούνται να παραδώσουν γην και ύδωρ …..

Ό τελευταίος αυτοκράτορας τών Ελλήνων έπεσε μαχόμενος ώς απλός στρατιώτης. Δέν παραδόθηκε. Δέν συμβιβάστηκε παραδίδοντας γη. Δέν πρόδωσε. Ό λαός μας, ένιωσε τό μεγαλείο τής θυσίας του καί τόν μαρμάρωσε. Αυτός ό υπέροχος λαός, τόν θρήνησε καί τόν τραγούδησε ταυτόχρονα. Τέτοιος ωραίος θάνατος συμπυκνώνει όλα τά όνειρα τού σταυρωμένου λαού μας. Αποτελεί πρότυπο καί αποτελεί παράδειγμα.

«Εσείς πουλιά πετούμενα, πετάτε στον αέρα

Στείλτε χαμπέρια στη Φραγκιά στη Μοσχοβιά μαντάτα

Πήραν την πόλη πήρανε, πήραν τη Σαλλονίκη

Πήραν και την Αγια Σοφιά, το Μέγα Μοναστήρι

Και η κυράτσα Παναγιά στην πόρτα ακουμπισμένη

Χρυσό μαντήλιν εκρατεί, τα δάκρυα της σφουγγούσε

Και τους μαστόρους έλεγε και τους μαστόρους λέγει

Πάψτε μαστόροι τη δουλειά, μη χάνετε καιρό σας

Εδώ τζαμί δε γίνεται, για να λαλούν χοτζάδες,

εδώ θα μένει η Αγια Σοφιά…»

Αν επιθυμούμε την ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗ εκτός από την απότιση φόρου τιμής στους τελευταίους ηρωικούς αγωνιστές της Πόλης για τη θυσία τους, είναι ωφέλιμο να παραδειγματιζόμαστε από την απάντηση του τελευταίου αυτοκράτορα…

 551 total views,  2 views today