Λαϊκή Συσπείρωση: Τώρα και “περιφερειακό τέλος ανάπτυξης”

Την ώρα που ο ελληνικός λαός στενάζει από την ακρίβεια και τη φοροληστεία, αντιμέτωπος με μια σειρά προβλήματα, η φιλοκυβερνητική πλειοψηφία στην ΕΝΠΕ προτείνει τη θέσπιση νέου χαρατσιού, με τον τίτλο “περιφερειακό τέλος ανάπτυξης”, στο πλαίσιο του υπό διαμόρφωση νέου Κώδικα Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Η κίνηση αυτή της ΕΝΠΕ ακολουθεί την απόφαση της πλειοψηφίας στη Γενική Συνέλευση που πραγματοποιήθηκε το Νοέμβριο όπου μεταξύ άλλων σε ψήφισμα αναφέροταν ότι πρέπει «να θεσπιστεί ανταποδοτικό τέλος υπέρ των περιφερειών στο καθορισμό του οποίου αποφασιστικό ρόλο θα έχει το περιφερειακό συμβούλιο και να δοθεί η δυνατότητα απόκτησης πόρων από τοπικούς φόρους και τέλη των οποίων το ύψος έχουν το δικαίωμα να ορίζουν οι περιφέρειες». 

Στο όνομα της «αυτοτέλειας» της περιφερειακής διοίκησης, στην οποία συγκλίνουν όλες οι άλλες παρατάξεις και κόμματα, προωθείται η περαιτέρω επιβάρυνση των εργαζόμενων, η οποία θα προστεθεί στην άμεση και έμμεση φορολογία, στα δημοτικά τέλη, στις «συνδρομές» για αθλητισμό και πολιτισμό και τα άλλα χαράτσια που ήδη γονατίζουν τους εργαζόμενους.

Η διοίκηση της ΕΝΠΕ στηρίζει την κυβερνητική πολιτική, λέγοντας μάλιστα «ότι η πατρίδα έχει κάνει σημαντικά βήματα μπροστά». Στηρίζει τη στροφή στην πολεμική οικονομία που αντικειμενικά τσεκουρώνει τη χρηματοδότηση για έργα που είναι ζωτικής σημασίας για τον εργαζόμενο λαό και βάζει πλαφόν στη χρηματοδότηση περιφερειών και δήμων,  στηρίζει στην πράξη τη λογική της ανταποδοτικότητας που έχει οδηγήσει το λαό να πληρώνει όλο και περισσότερο για πιο υποβαθμισμένες υπηρεσίες και να ανοίγει όλο και πιο πολύ ο δρόμος για την εμπλοκή ιδιωτών.

Οι εκλεγμένοι με τη «Λαϊκή Συσπείρωση» στα περιφερειακά συμβούλια και στη Γενική Συνέλευση της ΕΝΠΕ είναι οι μόνοι που καταδίκασαν ανοιχτά και κρυστάλλινα το απαράδεκτο σχέδιο νέας φορολογικής επιβάρυνσης των εργαζόμενων. Το κρίσιμο ζήτημα για τις Περιφέρειες είναι η στελέχωση τους με μόνιμο προσωπικό, η  αύξηση της σταθερής χρηματοδότησης από τον κρατικό προϋπολογισμό που βρίσκεται στον “πάτο”, με φορολόγηση του μεγάλου κεφαλαίου και της μεγάλης ακίνητης περιουσίας.