Μπουσουλάνε μεταξύ ανέπαφης πραγματικότητας και πραγματικής επαφής με το άγνωστο! Με λίγα λόγια δεν ξέρουν πού πατούν και πού βαδίζουν…

Δεν θα ομολογήσω αργοπορία αλλά περισσή πολυτέλεια ελεύθερου χρόνου που με καθήλωσε στην καρέκλα της πλήρους αδιαφορίας για τα κοινά, μέσα σε μια τρελή κούρσα διατήρησης, αύξησης, ρυθμών τρελών και ταχυτήτων πρωτοφανών.  Μέσα στην πολυτέλεια του ελεύθερου χρόνου, ναι ομολογώ, άφησα να μου ξεφύγουν πολλά, να νιώσω πολλά και διαφορετικά, να πετροβολήσω μόνος όνειρα και στιγμές, ήρθα πολλές φορές αντιμέτωπος με το άπειρο, με τον θάνατο, πέρασα μέαα από την πολυτέλεια με ένα έμφραγμα και με μια απότομη διακοπή του τσιγάρου — συντροφιά μοναδική στα χρόνια τα πρώτα της μονότονης προσωπικής διαβίωσης.

Δεν θα ομολογήσω αργοπορία γιατί ο καθένας, όπως στρώνει κοιμάται! Διάλεξα να απομακρυνθώ κι έτσι πράξανε πολλοί του γούστου μου, της γενιάς μου, της ίδιας λογικής και της ίδιας πολιτικής ταυτότητας. Πράξαμε και αποφασίσαμε να πάμε στην άκρη, αηδιασμένοι άλλοι από την γρήγορη στροφή της κοινωνίας στο απαράμιλλο της αριστερής θολούρας κι άλλοι από την αναίσθητη έως αδιάφορη αντιμετώπιση που βιώσαμε από τους ηγήτορες αυτής της γενιάς που συχάθηκε ΟΛΑ τόσο γρήγορα – γρηγορότερα πάντως από άλλους που έκατσαν στο σβέρκο του λαού για πολλά χρόνια. Ναι, ομολογώ, νιώθω πικαρισμένος γιατί μέσα σε έξι – εφτά χρόνια, η γενιά μου, εμείς και οι λίγο πιο μικροί και οι λίγο πιο μεγάλοι, καταφέραμε να τελειώσουμε, όταν άλλοι κράτησαν τρεις δεκαετίες, φαρδιά πλατιά. Γι αυτή τη βιαστική καρρικατούρα έφταιξε ο φυσικός ηγέτης μας – που κυβέρνησε πάντως, έφταιξε που έφυγε, έστω κι άν τον απειλούσαν θεοί και δαίμονες.

Ομολογώ,μετά από μια κάψα για γρήγορη δημιουργία, επανέρχομαι σεμνά και ταπεινά, λέγοντας πως τον άνθρωπο δεν τον κάνει ο πλούτος μα το πάθος για τη ζωή: Το πάθος αυτό, οφείλουμε να αναδείξουμε. Ορίστε, περάστε, όποιος πάρει κι όποιος έρθει…

Εμείς ξεκινάμε!

ΤΩΝΗΣ Γ. ΜΑΡΤΙΝΗΣ

 286 total views,  2 views today