Για την προσχώρησή της στη Νέα Δημοκρατία μίλησε η νέα υποψήφια βουλευτής του κόμματος, Τόνια Μοροπούλου. Για τις ακραίες απόψεις στη ΝΔ είπε πως “και χωρούν και ανταγωνίζονται”.

“Με τιμή δέχθηκα την πρόταση του Κυριάκου Μητσοτάκη, να αγωνιστώ για να εκλεγώ, γιατί πιστεύω οτι αυτή η πρόταση πάνδημης ενότητας αποτελεί το μοναδικό θεμέλιο που μπορεί να στηρίξει το κοινωνικό κράτος και να δημιουργήσει ανάχωμα στην ακροδεξιά ”, είπε στο Αθηναϊκό ραδιόφωνο News 24/7 στους 88,6 και στον Σεραφείμ Κοτρώτσο η υποψήφια βουλευτής με τη ΝΔ Τόνια Μοροπούλου.

Απαντώντας στην κριτική που δέχεται για την προσχώρησή της στη Νέα Δημοκρατία ,ενώ πήρε μέρος στον αντιδικτατορικό αγώνα, είπε οτι “είναι σαφές πως άνθρωποι σαν κι εμένα που αγωνίστηκαν για την ελευθερία, έχουν και οι ίδιοι αυτό το δικαίωμα”.

Απαντώντας σε ερώτηση αν μπορεί να συνυπάρξει με άλλους υποψήφιους που εκφράζουν ακραίες απόψεις, έκανε λόγο για πολυφασματική ΝΔ που χωρούν και ανταγωνίζονται αυτές οι απόψεις.

Η κ. Μοροπούλου δήλωσε πως είναι από τη Ρόδο, δέχτηκε την πρόταση του Κυριάκου Μητσοτάκη για την Μεσαιωνική Πόλη της Ρόδου και για να βοηθήσει στην ανάδειξη του μνημείου που είναι όπως είπε Μνημείο Παγκόσμιας κληρονομιάς με την προστασία της Ουνεσκο.

Η ΤΟΝΙΑ ΜΟΡΟΠΟΥΛΟΥ

 

Ενα σημερινό δημοσίευμα του Βήματος για την Τόνια Μοροπούλου

Η ανακοίνωση των νέων υποψηφίων βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας ίσως να μην εξέπληττε και να περνούσε απαρατήρητο αν δεν ήταν μεταξύ τους και η Τόνια Μοροπούλου. Η «φωνή του Πολυτεχνείου» μέλος της συντονιστικής επιτροπής εκείνες τις ιστορικές για την Ελλάδα στιγμές, είναι σήμερα μια εξαιρετική επιστήμονας που αποφάσισε να συστρατευτεί με τη ΝΔ και τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Τον τελευταίο καιρό ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την αναστήλωση του Παναγίου Τάφου στην Ιερουσαλήμ και μάλιστα είχε συναντήσει και τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα.

Η ιστορική αυτή μορφή του Πολυτεχνείου προκάλεσε έκπληξη με την απόφαση να κατέβει υποψήφια βουλευτής και μάλιστα με τη ΝΔ.

Σε παλαιότερο αφιέρωμα του ΑΠΕ-ΜΠΕ η κ. Μοροπούλου είχε μιλήσει για το 1973 και την εξέγερση.

Ήταν 16 Νοεμβρίου 1973, όταν παραδόθηκε στη Συντονιστική Επιτροπή της κατάληψης του Πολυτεχνείου η ταυτότητα του πρώτου νεκρού. Προβληματισμός. «Τι θα πούμε στον κόσμο;». Η απάντηση ήταν η αλήθεια: «Ελληνικέ λαέ σου λέμε την αλήθεια. Ελληνικέ λαέ μας σκοτώνουν. Κατέβα στους δρόμους».

Η αντίστροφη μέτρηση, για την αιματηρή λήξη της εξέγερσης του Πολυτεχνείου είχε ξεκινήσει.

Ζωντανές αναμνήσεις

Στην ηγεσία της Συντονιστικής και στον πομπό, μεταξύ άλλων, η Τόνια Μοροπούλου. Φοιτήτρια στη σχολή Χημικών Μηχανικών του Πολυτεχνείου τότε, καθηγήτρια σήμερα στο Πολυτεχνείο, πρόεδρος της Αντιπροσωπείας του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος και επικεφαλής της διεπιστημονικής ομάδας συντήρησης του Ιερού Κουβουκλίου του Παναγίου Τάφου σήμερα. Τι κι αν πέρασαν 45 χρόνια από εκείνες τις ημέρες, οι αναμνήσεις είναι ζωντανές, γι’ αυτό και κάθε φορά, φέρνουν κομπασμό στη φωνή και υγραίνουν τα μάτια.

Εργο ζωής ο Πανάγιος Τάφος

«Όταν το απόγευμα της 16ης Νοεμβρίου –ήταν Παρασκευή– ήρθαν στη Συντονιστική να μας φέρουν την ταυτότητα του πρώτου νεκρού, κάποιοι άνθρωποι που πάνω τους είχανε αίματα…».

Μιλάει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ. Κομπιάζει. «… και ό,τι άλλο τέλος πάντων ήταν το αποτέλεσμα του πυροβολισμού». Είναι φανερό ότι μπροστά από το βλέμμα έχουν αναβιώσει οι εικόνες. «Εκείνη την ώρα προβληματιστήκαμε και είπαμε “τώρα τι θα πούμε στον κόσμο;”. Και θυμάμαι ότι πήγα στον πομπό και φωνάζαμε με τους άλλους που ήταν εκεί: “Ελληνικέ λαέ σου λέμε την αλήθεια. Ελληνικέ λαέ μας σκοτώνουν. Κατέβα στους δρόμους”».

ΔΙΑΒΑΣΤΕ AKOMH:   Κρητικός για τον ένα χρόνο της δημοτικής αρχής: Διαχειριστές της καθημερινότητας

Για την κ. Μοροπούλου, όπως λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ αυτό ήταν το έναυσμα για να δοθεί η μάχη μέχρι τέλους. «Εμείς είπαμε την αλήθεια και η αλήθεια αυτή είχε αυτό το αποτέλεσμα: Ο κόσμος αντί να φοβηθεί, κατέβηκε για να προστατέψει τα παιδιά του , αλλά και για να δώσει τη δική του μάχη. Ήταν μια μάχη ύπαρξης, μια μάχη αξιοπρέπειας. Μία μάχη ζωής».

Με τον Αλέξη Τσίπρα

Την επόμενη ημέρα, ο χρόνος σταμάτησε με το τανκ να ρίχνει την κεντρική πύλη του Πολυτεχνείου. Από τον πομπό ακουγόταν: «φαντάροι, αδέλφια μας, μη μας χτυπάτε. Είμαστε όλοι αδέλφια». Ο πομπός συνέχισε να εκπέμπει, ακόμα και όταν έφευγαν οι φοιτητές από εκεί –«δεν θέλαμε να φύγουμε, ήρθαν και μας έβγαλαν συμφοιτητές μας»– τραγουδώντας τον εθνικό ύμνο. “Είπαμε τον εθνικό ύμνο και κλείσαμε τον πομπό λέγοντας: “ο αγώνας συνεχίζεται”».

Αργότερα, πήραν τους νεκρούς από το αίθριο της Αρχιτεκτονικής και κρατώντας τα φορεία βγήκαν από το Πολυτεχνείο. «Κάποιοι λοκατζήδες έστρεφαν τα όπλα πάνω μας για να μας πυροβολήσουν και μας έλεγαν “ψηλά τα χέρια”, ζητώντας μας να αφήσουμε τους νεκρούς να πέσουν. Αλλά εμείς δεν σηκώσαμε τα χέρια μας».

Δεν έλειπε κανείς

Ήταν μια μάχη μέχρι τέλους. Μια μάχη που, ξεκίνησε δειλά με τη διεκδίκηση ελεύθερων φοιτητικών εκλογών το 1972. «Η εξέγερση μεγεθύνθηκε στον αντίλαλο των ριζοσπαστικών ιδεών της εποχής το Μάιο του ’68, της αμφισβήτησης μιας καθεστηκυίας ζωής και τάξης και βεβαίως διασυνδέθηκε στην πορεία του αυτό το κίνημα –το μαζικό πλέον κίνημα– με τις οργανωμένες παρατάξεις του αντιδικτατορικού αγώνα. Κυρίως αριστερές, αλλά και από το κέντρο. Και με ανθρώπους που είχαν όλες τις πεποιθήσεις. Από αριστερά μέχρι δεξιά. Πραγματικά δεν έλειπε κανείς» σημειώνει μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Η σύνθεση ιδεών και ο άτυπος διάλογος των φοιτητών με την κοινωνία, είναι άλλωστε, τα στοιχεία που δίνουν ιδιαίτερο συμβολισμό στην επέτειο. Εξιστορεί μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ: «Με κίνδυνο της ζωή μας, παλέψαμε συλλογικά και ανεξάρτητα από τις διαφωνίες μας, καταφέραμε να έχουμε μια σύνθεση. Αυτό είναι το μεγάλο μήνυμα του Πολυτεχνείου. Ανεβοκατεβάσαμε πάρα πολλά διαφορετικά συνθήματα στην κατάληψη του Πολυτεχνείου, για να καταλήξουμε στην ανακοίνωση της συντονιστικής για “Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία-Εθνική Ανεξαρτησία, Λαϊκή Κυριαρχία, Κοινωνική Προκοπή”. Γιατί αυτό δεχόταν ο κόσμος και αυτό κατέβαζε τον κόσμο στους δρόμους. Μας το έλεγαν με σημειώματα στα πανέρια με τα ψωμιά και τα φαγητά που μας στέλνανε μέσα στο Πολυτεχνείο. Έλεγαν “μην πείτε αυτό ή το άλλο, πείτε Δημοκρατία, πείτε Ανεξαρτησία”. Έτσι καταλήξαμε να πούμε κάτι που έβγαλε τον κόσμο από τον καναπέ του, το σπίτι του, την απάθεια, την ιδιώτευσή του, τον κατέβασε στους δρόμους και τον έκανε να συγκρουστεί βίαια και με κίνδυνο της ζωής του, με τη δικτατορία».

Σε άλλη συνέντευξή της στο CNN η κ. Μοροπούλου είχε πει: «…Δεν θέλαμε να φύγουμε από τον πομπό. Λέγαμε τον Εθνικό μας Ύμνο. Και όταν βγήκαμε από το Πολυτεχνείο, κρατούσαμε τα φορεία με τους νεκρούς. Κάποιοι λοκατζήδες έστρεφαν τα όπλα πάνω μας για να μας πυροβολήσουν και μας έλεγαν ‘ψηλά τα χέρια’, ζητώντας μας να αφήσουμε τους νεκρούς να πέσουν. Αλλά εμείς δεν σηκώσαμε τα χέρια μας. Τότε κάποιοι χτύπησαν, όμως οι διπλανοί τους πρόλαβαν και τους έσπρωξαν με αποτέλεσμα να εξοστρακισθούν οι σφαίρες. «Δεν είχαμε αίσθηση του κινδύνου. Είχαμε αίσθηση ενός αύριο που το θέλαμε πιο φωτεινό και μέσα σε όλες αυτές τις συνθήκες ήρθε. Και αυτή την αίσθηση πρέπει να την ξαναφέρουμε στη χώρα».

 210 total views,  2 views today