Τα κελιά που έγιναν … αίθουσες

Αρχή της νέας σχολικής χρονιάς.  Αγιασμός, χαμόγελα ,  ευχές προσδοκίες. Κάπου εδώ ξεκινάει η …ετήσια μουρμούρα !

Σχολικές «αίθουσες» 2×3. Κελιά θα έλεγα.  Και  δεν  είναι αυτά της φυλακής . Γίνονται φυλακή για 25 παιδιά που στοιβάζονται καθημερινά σε αυτές , χωρίς ένα παράθυρο.  Χωρίς εξαερισμό λες και τα παιδιά έχουν από τώρα καταδικαστεί για κάτι που δεν έχουν κάνει. Λες και πληρώνουν την ασυνεννοησία  την αδιαφορία, τα λόγια τα μεγάλα.

Αν ένα σχολείο όμως ΔΕΝ έχει αίθουσες  ή αν αυτές που διαθέτει δεν  πληρούν  τις προδιαγραφές δεν θα πρέπει να εγγράφει μαθητές…

Για να συνεχίσω τη μουρμούρα για τους μουχλιασμένους τοίχους, τα ΑΣΥΝΤΗΡΗΤΑ  air condition , για τα ερωτήματα αν πληρούνται οι όροι πυρασφάλειας , αν υπάρχουν έξοδοι κινδύνου αν υπάρχουν οι σχετικές ανακοινώσεις που να αναγράφουν που είναι όλα αυτά για να ξέρουν τα παιδιά αν αν αν…

Πως θα βγάλουν το χειμώνα σε αυτές τις συνθήκες τα παιδιά. Πως θα αντέξουν την πνιγηρή ατμόσφαιρα ;  Με ποιο τρόπο στοιβαγμένα θα μπορούν να συγκεντρώνονται και να αφομοιώνουν γνώσεις;  Τι μπορεί να μάθει κανείς σε μια φυλακή χωρίς αέρα;  Πως μπορεί να αντέξει και με ποια εφόδια;  Τα παιδιά είναι μαθητές . Δεν  είναι σκληραγωγημένοι στρατιώτες να αντέχουν, το κρύο την αφόρητη ζέστη και τη βρωμιά. Είναι παιδιά που πρέπει να αποκτήσουν  γνώσεις σε ένα περιβάλλον κατάλληλο και όχι σε αίθουσες που θυμίζουν αποθήκες.

Όμω ς γραφικοί έχουμε γίνει εμείς που επιμένουμε να έχουμε τα παιδιά μας στα Δημόσια σχολεία… και βέβαια μένουμε πάντα με τα αναπάντητα ερωτήματα και τη μουρμούρα μας.