Το Oruc Reis παραμένει νοτίως του Καστελλορίζου και δυτικά της Ρόδου

Υπενθυμίζεται ότι το Oruc Reis είχε βγει για έρευνες στη Μεσόγειο, εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας στις 9 Αυγούστου με navtex που έληγε στις 23 του μήνα. Με νέα τουρκική navtex παρέτεινε την παρουσία του μέχρι τις; 27 Αυγούστου.

Το γκριζάρισμα

Η κυβέρνηση δεν τολμά να παρεμποδίσει το φρουρούμενο από πέντε φρεγάτες ερευνητικό, αφού υπάρχει νομολογία του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης στην ανάλογη περίπτωση ερευνών του «Χόρα», που στις 6 Αυγούστου του 1976 χτύπησε με ηχοβολές τη μη οριοθετημένη (από τότε) ελληνική υφαλοκρηπίδα στο Βόρειο Αιγαίο.

Το Δικαστήριο κλήθηκε να αποφανθεί, μετά από προσφυγή της κυβέρνησης Κωνσταντίνου Καραμανλή για λήψη μέτρων απαγόρευσης των ερευνών, μέχρι την εκδίκαση της κύριας προσφυγής προσδιορισμού των κριτηρίων οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.

Οι δικαστές δέχθηκαν τον ισχυρισμό της Τουρκίας (που παρουσιάσθηκε με υπόμνημα, χωρίς παρουσία εθνικού δικαστή, όπως είχαμε εμείς…) ότι η οιαδήποτε ζημία από τα ηχητικά κύματα δεν ήταν ανεπανόρθωτη!

Κι έτσι ο Καραμανλής, αρνούμενος να υιοθετήσει την τυχοδιωκτική προτροπή του Ανδρέα Παπανδρέου με το… «βυθίσατε το Χόρα», αναγκάστηκε να δεχθεί το Πρωτόκολλο της Βέρνης, παγώνοντας τις έρευνες στο Αιγαίο, με παράλληλη συζήτηση όλων των τουρκικών διεκδικήσεων…

Χαρακτηριστικό για το γκριζάρισμα, που ισχύει μέχρι σήμερα και αποφασίσθηκε σαν χθες στον ΟΗΕ, είναι το απόσπασμα του Τούρκου δημοσιογράφου Αλί Μπιράντ, στο βιβλίο του «Παζαρέματα»:

«Στις 26 Αυγούστου 1976, στη Νέα Υόρκη, ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών Δημήτρης Μπίτσιος κατέθεσε τα όπλα. Στη συνάντησή του με τον υπουργό Εξωτερικών Τσαγλαγιαγκίλ, δέχθηκε ότι για την επίλυση του προβλήματος πρέπει να δοθεί βαρύτητα σε διμερείς διαπραγματεύσεις. Η Ελλάδα, που μέχρι το 1975 αρνιόταν να συζητήσει το θέμα της υφαλοκρηπίδας, τώρα δεχόταν να μοιρασθεί το Αιγαίο. Σε αντιστάθμισμα, ο Τσαγλαγιαγκίλ υποσχέθηκε ότι το “Χόρα” δεν θα έπλεε άλλη φορά στις διαφιλονικούμενες περιοχές».

Βέβαια, μοίρασμα δεν έγινε, αλλά υπήρξε αμοιβαία ελληνο-τουρκική αποχή, αλλά σε έκταση υφαλοκρηπίδας που κατά μεγάλο ποσοστό δυνητικά περιήρχετο στην Ελλάδα, βάσει της Σύμβασης του 1958.