Ο χρόνος που κυλά…

Γράφει ο Γιώργος Σάββενας

Λίγες ώρες πριν να αλλάξει ο χρόνος στέκομαι μπροστά στο παράθυρο του  σπιτιού μου που έχει θέα την πλατεία.

Το βλέμμα μου βυθίζεται  στο σκηνικό που ξεδιπλώνεται  μπροστά μου. Η μέρα υγρή και γκρίζα/.

Άνθρωποι πηγαινοέρχονται άτακτα, κάνοντας τα τελευταία ψώνια της χρονιάς .

Τα αυτοκίνητα το ένα πίσω από το άλλο ακολουθούν τη χαραγμένη τους διαδρομή.

Τα μάτια μου πέφτουν σε ένα μικρό πράσινο αυτοκίνητο που μόλις ανέβηκε στο πεζοδρόμιο.

Ο οδηγός του μπαινοβγαίνει ανοιγοκλείνοντας τις πόρτες του αυτοκινήτου .

Όλο κάτι βγάζει από μέσα και μετά το ξαναβάζει.

Η ώρα περνάει και η σκηνή επαναλαμβάνεται σαν κάποιος να τη σκηνοθετεί.

Η εικόνα αυτή είναι βγαλμένη σαν από ταινία που εξελίσσεται αργά για να κολλήσει το χρόνο.

Ο χρόνος περνά όμως δίχω να κυλά το βλέμμα μου βουτηγμένο σε αυτή τη σκηνή.

Ο οδηγός νιώθω ότι παιδεύει και το δικό μου χρόνο σταματώντας τον.

Κολλημένος για ώρα στο τζάμι του παραθύρου συνεχίζω αδιάκοπα να παρακολουθώ.

Η πόρτα ξανανοίγει ο οδηγός περιστρέφεται γύρω από το αυτοκίνητο, κοντοστέκεται για λίγο βλέποντας στο πουθενά και ξαναμπαίνει μέσα.

Τι να σκέπτεται άραγε τι να ψάχνει, μήπως κάτι θέλει να μου πει.

Συνεχίζω να κοιτώ, η πόρτα ξανανοίγει και πιάνει ένα αντισηπτικό. Καθαρίζει επίμονα τα χέρια του σαν να θέλει να καθαρίσει τη σκέψη του. Νιώθω πως με κάποιο μαγικό τρόπο προσπαθεί να μου στείλει μήνυμα.

Είμαι βέβαιος ότι θέλει να παγώσουμε τον Χρόνο.

Όσο και αν όμως το θέλουμε, ο χρόνος συνεχίζει πεισματικά να κυλά.

Σκέπτομαι ότι ποτέ κανείς δεν  μπόρεσε να τον σταματήσει. Ούτε εμείς τώρα. Και ξαφνικά λές και με ακούει πατάει το πόδι του στο γκάζι και φεύγει.

Ο Χρόνος που μόλις κύλησε έδειξε τον αδιάκοπο ρυθμό του.

Με έκανε όμως να πιστέψω  πως για λίγο μπορώ να τον σταματήσω.

Ο χρόνος όμως συνεχίζει να τρέχει και το μυαλό μου ακολουθεί για να ξεφύγει από αυτά που το κρατάνε πίσω.

ΚΑΛΩΣ ΝΑ  ( ΠΡΟΧ)ΩΡΙΣΕΙΣ ΧΡΟΝΕ

31 Δεκεμβρίου 2021