Τα “ καρφιά” του ποδοσφαίρου και τα περί “ Ροδιτών”.

Γράφει η Ελένη Καραγιάννη

Αθλήτρια Τριάθλου, απόφοιτη Τμήματος Μεσογειακών Σπουδών
Πανεπιστημίου Αιγαίου και  ΕΠΑΙΚ – ΑΣΠΑΙΤΕ Ρόδου

Οι Ροδίτες χρόνια τώρα ακούνε εκφράσεις σχετικά με την καταγωγή τους.  Δυστυχώς δεν ακούγονται από τη γείτονα χώρα μας η οποία διακαώς προσπαθεί ν’ αποδείξει ότι έχει κυριαρχικά δικαιώματα στο Αιγαίο και δη στην ναυαρχίδα τουρισμού τη Ρόδο.

Θα μου πείτε από που ακούγονται τα σχόλια και ποιος αμφισβητεί αν είμαστε οι ροδίτες Έλληνες.  Κάθε φορά λοιπόν που ροδίτικη ομάδα αγωνίζεται εκτός έδρας, οι ποδοσφαιριστές της ακούνε εκφράσεις, μαργαριτάρια ή άλλως “Ρόδα” όπως “Τουρκόσποροι” κλπ.  Το 1974 επί Χούντας, σε αγώνα του Ναυπλίου με τη Ρόδο ο πατέρας μου ο Νίκος Καραγιάννης, ως τερματοφύλακας της Ρόδου άκουσε παρόμοια έκφραση και παραφέρθηκε στο γήπεδο υπερασπιζόμενος την καταγωγή του.  Το αποτέλεσμα ήταν να τον διαγράψουν απ΄ ποδόσφαιρο στο απόγειο της καριέρας του με μια διαγραφή που δεν έχει ανακληθεί μέχρι και σήμερα και μάλιστα πρέπει να μην έχει επιβληθεί σε κανέναν άλλο ποδοσφαιριστή της χώρας μέχρι σήμερα παρόμοια ποινή.

Βέβαια τι να σου πουν και οι φίλαθλοι οι οποίοι είμαι σίγουρη πως δεν έχουν ενημερωθεί σωστά για το ποιοι είναι οι Ροδίτες.  Σε πρόσφατη συμπεριφορά των φιλάθλων του Παναρκαδικού μας χαρακτήρισαν “Τούρκους” σε αγώνα της ομάδας τους με την ομάδα της Ρόδου.  Οι περήφανοι Αρκάδες μη μπορώντας να δεχθούν το ποδοσφαιρικό αποτέλεσμα σκέφτηκαν πως είναι θεμιτό να βρίζουν ολόκληρο λαό που ματώνει για να στηρίξει τα σύνορα της Ελλάδας και δη τ’ ανατολικότερα σύνορα της Ευρώπης σε μία εποχή που όλα είναι ρευστά με την παγκοσμιοποίηση, την κρίση στη Μέση Ανατολή και την κρίση του Μεταναστευτικού.

Εμείς οι Ροδίτες, οι Δωδεκανήσιοι δεχόμαστε τα κύματα μεταναστευτικών ροών αλλά δεν αντέχουμε να μας προσβάλλουν άλλο σε κάθε περίπτωση, με κάθε ευκαιρία.  Μας απαξιώνουν όλους και το ν’ απαιτούμε σεβασμό δεν είναι επιθυμία των ονειροπόλων είναι απαίτηση όλων μας. Βέβαια τι ν’ απαιτήσεις από φιλάθλους του ποδοσφαίρου, άθλημα το οποίο θα μπορούσε να είναι ο βασιλιάς των αθλημάτων αλλά αυτό είναι άλλο θέμα,  όταν όλοι οι σχολικοί χάρτες ανέκαθεν τα Δωδεκάνησα τα παρουσιάζονται σε ειδικό πλαίσιο εκτός της Ελλάδος σαν να μη χωράνε τα νησιά μας στις εκτυπώσεις αυτές.

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου στο δημοτικό την δεκαετία του ‘80 μέχρι και σήμερα 40 χρόνια μετά δεν σκέφτηκε κανείς πόσο πληγώνει;  Τι να σου πουν κι οι φίλαθλοι που δεν γίνεται ποτέ αναφορά από κανένα κανάλι εθνικής εμβέλειας ποτέ για την εθνική γιορτή των Δωδεκανησίων την 7η Μαρτίου την επέτειο της ενσωμάτωσης με την μητέρα Ελλάδα που απ’ ότι φαίνεται μόνο εμείς χαιρόμαστε που γιορτάζουμε ενώ θα έπρεπε να γίνεται το αντίθετο. Άλλωστε, τα έσοδα που προέρχονται από τους Δωδεκανησίους γεμίζουν τους κρατικούς προϋπολογισμούς.  Ακόμα και στα δελτία καιρού των καναλιών εθνικής εμβέλειας οι παρουσιαστές όταν λένε τον καιρό νομίζεις ότι εσκεμμένα κρύβουν τα Δωδεκάνησα, τις διαμαντόπετρες του Αιγαίου.

Να μην ξεχάσουμε να πούμε πως ο πολιτιστικός πλούτος, τα μνημεία που έχει να δείξει η Ρόδος στους επισκέπτες υπάρχουν και δεν έχουν καταστραφεί επειδή ακριβώς οι ροδίτες αντιστάθηκαν στην άλωση από τους κατακτητές.  Έμειναν Έλληνες, πληρώνουν φόρους, προσφέρουν θέσεις εργασίας τους θερινούς μήνες σε πολλούς Έλληνες φορολογούμενους που έρχονται στη Ρόδο αποκλειστικά για εποχιακή εργασία, άλλοι διαμένουν μόνιμα, ζουν και εργάζονται.  Τα έσοδα από τα Μουσεία, τους Αρχαιολογικούς Χώρους και κάθε δημόσια Υπηρεσία που εισπράττει δεν μένουν στη Ρόδο αλλά διαμοιράζονται για τις ανάγκες των έργων σε όλη τη χώρα μέσω του κρατικού προϋπολογισμού.

Οι Ροδίτες δεν γκρέμισαν ποτέ κανένα ισλαμικό τέμενος, δεν κατέστρεψαν ποτέ κανέναν πολιτισμό γιατί αυτά αποτελούν την Ιστορική μας Μνήμη.  Άλλωστε η Ρόδος πριν την περίοδο της Ιταλοκρατίας είχε μεικτούς πληθυσμούς, τους ορθόδοξους της Ρόδου, τους μουσουλμάνους της Ρόδου και τους Ισραηλίτες της Ρόδου με αντίστοιχη οικονομική και εμπορική ανάπτυξη, οι κάτοικοι αυτοί μπορούσαν να συνυπάρχουν χωρίς προβλήματα.  Κατά την Ιταλοκρατία διασπάστηκαν οι πολιτισμοί  αλλά και πάλι στα δεύτερα κύματα της ιταλικής κτήσης όταν δημιουργήθηκαν τα ιταλικά χωριά η αφομοίωση έγινε υπέρ των Δωδεκανησίων, πολλοί μάλιστα Ιταλοί πολέμησαν στο πλευρό των Ελλήνων κατά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Οι Δωδεκανήσιοι και δη οι ροδίτες τιμήσανε την πατρίδα τους με κάθε τρόπο, διατήρησαν την ορθόδοξη παράδοση και τις εκκλησίες, τα μουσουλμανικά τεμένη και τη Συναγωγή που κοσμούν την Παλιά Πόλη της Ρόδου.  Οι υπόλοιποι δεν ξέρω τι πρόβλημα έχουν με τους ροδίτες τελικά και να μας πουν που στηρίζουν τις απόψεις τους.

 Όσον αφορά το αν έχουμε πολεμήσει στην εποχή της Οθωμανικής αυτοκρατορίας όποιος ενδιαφέρεται να διαβάσει λίγη ιστορία θα μπορούσε ν’ απευθυνθεί σε βιβλία που υπάρχουν για να μάθουν για την πολιορκία της Ρόδου από τους Οθωμανούς υπάρχουν και σε εκδόσεις τις οποίες επιμελήθηκαν αξιόλογοι άνθρωποι οι οποίοι δεν είναι πια μαζί μας αλλά άφησαν το ιστορικό τους αποτύπωμα και το έργο τους είτε πρόκειται για πολύπλοκα επιστημονικά κείμενα είτε ακόμη και ποιο απλοποιημένα όπως αυτό απ’ όπου προέρχονται οι εικόνες που παρατίθενται  και τιμής ένεκεν τοποθετήθηκαν στο παρόν “Ρόδος μια Ιστορία 1306-1522” του αείμνηστου Βαγγέλη Παυλίδη ο οποίος βέβαια αν ζούσε σήμερα κάτι σχετικό θα σκιτσογραφούσε,  και το Βιβλίο “Ιππότες της Ρόδου, Το Παλάτι και η Πόλη” του αείμνηστου Ηλία Κόλλια ο οποίος διετέλεσε έφορος Αρχαιοτήτων στη Ρόδο  και επιμελήθηκε το βιβλίο αυτό της Εκδοτικής Αθηνών ΑΕ,  και πολλά άλλα.

Τέλος μου συγχωρέστε με για το ύφος μου αλλά αποκατάσταση ημών όσων θίγονται από τις συμπεριφορές αυτές μέχρι τώρα δεν έχει γίνει οπότε σιωπηρά όλα γίνονται αποδεκτά.